zaterdag 17 september 2011

Hockey

Tom hockeyed bij een échte hockeyclub, HC Montfoort. Samen met zijn beste vriend Thijs maakt hij deel uit van JE6-2 (Jongens, nivo E, 6 tallen, team 2). Ze trainen op vrijdagavond, spelen wedstrijden op een onchristelijk tijdstip op zaterdagen en mogen sinds kort ook op de woensdagmiddag trainen...

Teamfoto: Coach Bas, Pepijn, Stijn, Niels, Ian, Thomas, Tom, Thijs en Tristan als keeper

En dat zou allemaal heel ok kunnen zijn. Ware het niet dat ik ook geacht wordt op alle zaterdagmorgen langs de lijn te staan, iedere andere woensdag de training te geven en alle 8 stuiterballetjes in dat team verwachten dat ik echt héél goed kan hockeyen (je bent toch trainster?!).

Kortom, mama sport ook. Nu ja, mama moet gaan sporten eigenlijk. Want dit houd ik natuurlijk nooit vol, die mannen rennen me er met gemak uit en das wel pijnlijk. Dus leef ik met allerlei goede voornemens: meer fitness, misschien trimhockey en anders joggen langs de Leidsche Rijn...
Voor alles is gelukkig een goed excuus te vinden: meer fitness gaat niet samen met kind en drukke baan, trimhockey is op maandagavond en dan heb ik om de week geen oppas en joggen is godzijdank bijzonder slecht voor mijn knieën, daar wordt alles alleen maar erger van! Nee, ik train ze wel op basis van autoritair gedrag en natuurlijk overgewicht!

Op de foto de eerste twee wedstrijden (respectievelijk 8-1 en 16-0 verloren) gelukkig hebben ze er allemaal nog plezier in!

dinsdag 30 augustus 2011

Hieperdepiep

Hieper de piep HOERA!!!!

Mama Monique is vandaag maarliefst 45 jaar geworden en dus moest er een ontbijtje op bed gemaakt worden door Tom. Daar kan hij nog wel een handje hulp bij gebruiken, want alhoewel hij de beste koffiezetter ter wereld is, valt het afbakken van croissantjes toch wel een beetje tegen. Mijn wekker liep dientengevolge om veel te vroeg af. Of, als ik heel eerlijk ben, hij liep helemaal niet af, ik was nog wakker.

Gisteravond ben ik nadat ik ijverig anderhalf uur gesport had, even bij Monique langs gereden, immers om 12 uur moet je met iemand toasten op een nieuw levensjaar toch?! Zo gezegd, zo gedaan.. maar ja, dan staat ondertussen de visie aan en is het gezellig en daarom toch al gauw een uur of 12 à 1 voordat ik huiswaarts keerde.
Thuis moest ik eerst mijn haar voor een tweede keer ontluizen, want na een dag of zeven schijnen al die eitjes uit te komen en wil je zo snel mogelijk weer een massamoord plegen, dus kamde ik mijn haar dat overwegend op stro lijkt en navenant goed kambaar is tot het 2 uur was, sprayde ik er de lotion in die luizen en eieren verstikt (lang leve het siliconen laagje) en besloot ik daarna om toch nog even mijn mail te lezen en één, ja echt één spelletje te doen op de computer. DOM Dom dom natuurlijk, want als ik eenmaal achter dat ding zit, is het laat voordat ik het weet.

En in dit geval vroeg dus. Om vijf uur zag ik naar bed gaan niet meer zitten, dus ruimde ik het huis wat op en reed naar de andere kant. Daar maakte Tom een prachtige tekening voor zijn moeder, want een kadootje kopen was naar zijn eigen zeggen "veel minder persoonlijk" en hij wist zeker dat mama liever een tekening van hem zou krijgen. Ondertussen bakte ik dus die bewuste croissants af en fabriekte de rest van het verjaarsontbijt om vervolgens samen met Tom naar boven te hobbelen en Hammetje jarig te zingen. We hadden een ouderwets gezellig ontbijtje, ik bracht Tom naar school en Monique sliep uit... je bent jarig of je bent het niet!!
's Avonds zijn we met de familie (Monique, Tom , mijn ouders en ik) uit eten geweest op uitnodiging van de jarige Job. Het eten was heerlijk, de sfeer opperbest en Monique alweer een jaar wijzer!
HIEPER DE PIEP HOERAAAA!

zondag 28 augustus 2011

en voort gaan we

Na het afscheid van Gwen, dat prachtig en verdrietig was, ging het leven verder. Kars, Roos en Eva vertrokken naar Canada, zie daarvoor de blog van Kars & Gwen, om ook daar de afscheidsceremonie bij te kunnen wonen en een stukje van Gwens leven van voor ze Kars leerde kennen te kunnen zien.

Hier begonnen de scholen weer en ging zoonlief naar de bovenbouw. Zijn nieuwe juf, Taniya (spreek uit als taNIEja) bleek aardig, maar wel wat strenger. Daar zijn Monique en ik erg blij mee. Nu maar hopen dat zich dat vertaalt in een harder werkend jongetje..

In week 2 bleek dat effect overigens nog minimaal te zijn. Maandag kwam Tom thuis met een schriftje waar "huiswerk" op stond. Navraag leerde dat dat volgens hem helemaaaal geen huiswerk was hoor, maar gewoon een schriftje waarin je wat kon oefenen als je zin had. Zin en oefenen, twee woorden die Tom nooit zonder voorafgaande ontkenning in één zin zal gebruiken. Dus woensdag toch maar eens bij de juf gecheckt... en jawel hoor, natuurlijk was het wél gewoon huiswerk: oefenen voor het dictee van vrijdag. Zie je wel zei Tom, ik zei toch dat het om te oefenen was. Vanaf dat moment moet hij van zijn strenge moeder zin máken.

Ook op een ander vlak was het duidelijk dat de school weer begonnen is: beestjes! Zonder dat we het wisten bleken we er een kudde nieuwe huisdieren bij te hebben, van het kriebelende soort: Tom had hoofdluis. En als Tom hoofdluis heeft, dan kan je er vergif op innemen dat ik ze ook heb: knuffelen, lekker tegen elkaar aan hangen, op donderdag in hetzelfde bed slapen. En ja hoor, ook ik moest er aan geloven.

Dus middeltje gehaald bij de apotheek, alles alles alles gewassen wat er te wassen viel (en mijn hemel wat is dat veel!) en natuurlijk alle vriendjes waarmee recent gespeeld was ingelicht, zodat ook daar de intensievere thuiscontrole van start kon. Komende week wordt spannend, dan zou
-met een laatste behandeling- het kwaad definitief verbannen moeten zijn. Ik hoop het maar!

woensdag 13 juli 2011

Kindloos

Drie weken zonder kind duurden vroegen echt oneindig lang. Gelukkig zijn de tijden veranderd en zie ik zoonlief eigenlijk iedere week een paar keer. Toch, in de vakantieperiode reken ik er minder op.

Gisteren was daarom dubbel, nee wat zeg ik, DRIEdubbel leuk:
In plaats van één kind, sliepen er in ene drie koters in mijn huis. Renske en Lonneke logeerden samen met grootvader en grootmama bij tante Roos. En nu heeft tante Roos best een groot huis, maar weinig logeerkamers, dus wilde die een kamertje bij mij "huren". Het was alleen onduidelijk voor wie die extra kamer zou zijn, voor grootmama of voor de meisjes?

Die vraag werd beantwoord toen Tom hoorde dat zijn favoriete Meyboommeisjes bij Roos op visite waren en mogelijkerwijs bij zijn andere moeder zouden kunnen logeren. Tom wilde natuurlijk ook hier slapen (alle weekverdelingen ten spijt) en daarmee was de verdeling van slaapplaatsen een feit: grootmama sliep bij Roos en de meiden en Tom bij mij.

En zo kon het gebeuren dat ik dinsdag thuis kwam uit mijn werk, om drie bijzonder vrolijke kinderen in de badkuip aan te treffen. De hoeveelheid water buiten het bad, deed niet onder voor het volume erin en de lol schaterde de trap af. Er werd op één kamer geslapen, dat spreekt. Wat daardoor ook voor de hand lag, was dat er eigenlijk pas om middernacht geslapen werd (nadat Monique haar "boze-mama-stem" had gebruikt), met wat hazenslaapjes tussendoor als ze elkaar even vergaten wakker te houden.

Om 8 uur 's morgens hebben we bij Roos ontbeten, met een -het slaaptekort in aanmerking genomen- vrolijke en levendige kinderschaar. Daarna is er in ruime mate trampoline gesprongen, geWii-d en rond gerend, heb ik nog een aantal pogingen tot thuiswerken ondernomen, om uiteindelijk samen met Roos eerst grootmama en de meisjes uit te zwaaien en daarna mama Monique en Tom gedag te wuiven.
Gelukkig waren Roos, Eva en ik uitgenodigd om bij Monique en Tom te komen eten, want na zo'n klein feestje is mijn huis opeens wel heel groot en stil hoor..

Tom kijkt trouwens al uit naar komende zaterdag, want dan komen Renske en Lonneke ook bij hun tante spelen. Dus vakantieperiode of niet, zaterdag is het weer gezellig druk..

vrijdag 1 juli 2011

Stepping up!

De één na laatste schooldag was bijzonder dit jaar:
het was Tom zijn overstepdag.

Oversteppen is een prachtige traditie op Tom's school. Het wil namelijk, dat de onderbouw (groep 0 tot en met 4) letterlijk onder in het gebouw huist en de bovenbouw (groep 5 en hoger) de bovenste etage van het pand beslaat.
















Om de overgang van onderbouw naar bovenbouw vorm te geven, steppen alle kinderen die naar de bovenbouw gaan om beurten de hele gang van de school door -die natuurlijk bomvol staat met alle klasgenootjes uit de onderbouw EN alle ouders en/of grootouders die de naam van de stepper scanderen- om uiteindelijk bij de trap uit te komen en daar al zwaaiend omhoog te klimmen naar de bovenbouw.

Tom hikte al weken aan tegen zijn oversteppen. Niet omdat hij niet kan steppen (geen idee wanneer hij dat geleerd heeft trouwens), ook niet omdat hij het nivo niet aankan, nee simpelweg omdat je in de bovenbouw veel harder moet werken en veel minder mag spelen. En dát ziet hij helemaal niet zitten. Hard werken is niet leuk, spelen wel.














(foto door Tjitske Sluis)

Gelukkig won op de dag zelf de spanning en de feestelijke situatie het van zijn weerzin tegen arbeid. Hij stepte dat het een lieve lust was en zijn moeder hield met veel moeite haar tranen binnen. Mamma Monique, Roos en oma hadden gelukkig minder last van de emotie.

Nadat alle kinderen langs gesjeesd waren, mochten ouders
boven een kijkje nemen in het nieuwe lokaal van hun kind.
Tom komt in "geel" en wordt een "IJsvogel" (daar waar hij voorheen een blauwe Graspieper was).

Zijn nieuwe juf was helaas ziek, dus die hebben we nog niet gezien. Dat had tevens tot gevolg dat zoonlief samen met drie andere kinderen wat verloren in het gele lokaal hing, daar waar de rest van de oversteppers aan het kringgesprek in de nieuwe klas deelnamen. In eerste instantie waren we natuurlijk wat verontwaardigd, maar later begrepen we dat het de bedoeling was dat alle IJsvogels-to-be zich in het rode lokaal vervoegden. Waarschijnlijk was onze man dat door de spanning even vergeten..

Als het om juf Taniya gaat hoopt Tom dat ze heel lief is, wij hopen dat ze heel streng is. Het beste is als we allebei een beetje krijgen waar we op hopen.

Omdat zo'n eenmalige gebeurtenis toch wel heel bijzonder is, kreeg Tom een toepasselijk kadootje van me.. een trendy alu-step. Mijn verwachting was dat hij dat thuis leuk zou vinden, maar zich er verder niet mee zou vertonen.. steppen is immers voor kleintjes?
Maar niks was minder waar, de dag na het oversteppen was de laatste schooldag en dus speelgoeddag: de DS ging mee, maar zijn step ook en op alle foto's van die dag heeft hij zijn step stevig in de knuisten.


donderdag 21 april 2011

Romantiek?

Het kan snel gaan in de wereld.

Schreef ik eerder deze week dat Tom zichzelf te jong vond voor verkering, gistermiddag begreep ik dat hij toch voor de bijl was gegaan. En vandaag resulteerde dat al in een heus kado van zijn nieuwe vriendinnetje: hij heeft een hele mooi plastic dinosaurus van haar gehad.

Met de moeder van het betreffende meisje heb ik nog even staan kletsen -een mens moet zijn aanstaande schoonfamilie kennen nietwaar?- en het bleek dat Nikki echt een week verdrietig is geweest om Toms eerdere weigering. Gelukkig kon haar vader haar troosten met de mededeling dat Nikki's moeder óók nee had gezegd in eerste instantie en het toen toch nog allemaal goed kwam.. l'Histoire se repète! Ze vroeg ook of Tom de brief nog had, die haar dochter een maand geleden aan hem had geschreven..

Van het bestaan van de brief was ik op de hoogte, van het lot van het epistel ook. Tom vertelde een maandje terug nonchalant dat hij een brief van Nikki had gehad.. OW leuk riepen zijn moeders in koor (toevallig beiden aanwezig op dees heugelijke dag), mogen we hem lezen??
En wat zei onze Don Juan??? Neeeej, die heb ik weggegooid hoor!
Zijn eerste liefdesbrief lag op de bodem van de prullenbak, op het gebied van romantiek moeten we hem dus duidelijk nog bijscholen..

(het moet overigens een hele mooie brief geweest zijn, mama Niki vond het jammer dat ze er geen kopietje van hadden gedraaid... en wij betreurden dat ook!)

woensdag 20 april 2011

Verstandig


Mijn huwelijk was niet direct een succes te noemen. Nadat we toch al zo'n 4 jaar samenwoonden, moest er getrouwd worden. Of ik dat nu wilde of zij, weet ik niet eens meer. Het zou best eens mijn overromantische wens geweest kunnen zijn. In elk geval stapte ik in het huwelijksbootje en dobberde wat rond...
Na het trouwen mag je gehoor geven aan je kinderwens en dat deden we, mijn kinderwens eigenlijk, maar zij werd zwanger (gelukkig). Bijna drie jaar na ons trouwen werd onze prachtige zoon geboren. Nog een jaar verder zetten wij ons huwelijk, wat eigenlijk een partnerregistratie was, om in een écht huwelijk en een half jaar daarop gingen we uit elkaar. Tom was toen anderhalf.

We zijn er van overtuigd dat hij niets heeft meegekregen van wat er zich boven zijn hoofdje afspeelde, vooral omdat we al die tijd geprobeerd hebben om hem buiten schot te houden.
Toch twijfelde ik van de week aan het succes van al die inspanningen. Tijdens de maaltijd spraken we over trouwen, kinderen krijgen en aanverwante zaken..

Zoonlief vond het raar dat twee mannen of twee vrouwen ook konden trouwen... dat is raar! Waarom? Nou gewoon (tjemig moeder, dat snap je toch zelf ook wel! straalde hij uit)!!!
Moeder snapte er niets van en dacht terug aan de zomervakantie, waarin we het boek met seksuele voorlichting hadden bekeken. Leuk boekje met veel aandacht voor de softe kant van seks: verliefd worden. In dat boek worden de verschillende relatievormen bekeken en ook toen begreep Tom er geen hout van dat meisjes ook op meisjes verliefd zouden kunnen worden. Dat zijn beide moeders een vriendin hebben en zijn pa een vriendje, kwam niet bij hem op...
Zo ook deze keer. Toen ik hem vrolijk uitlegde dat mama en ik toch ook getrouwd waren geweest, keek Tom even op en zei toen "dat is anders" en daarmee was voor hem de kous af.

Vanmorgen had ik het er op school over met de moeder van een van Toms beste vrienden. Ze moest er erg om lachen, want voor Thijs is een homohuwelijk of een verliefdheid tussen twee vrouwen geen enkel punt: "Tom heeft toch ook twee mama's?!" Verder vertelde ze me dat haar zoon sinds korte tijd officieel "verkering" heeft en dat ze gehoord had dat Tom "nee" had gezegd toen hij werd gevraagd door een ander meisje. Niki is helemaal verdrietig zei ze.

Tsja, dat was geen nieuws voor me, eerder al had Tom verteld dat het meisje dat hij ont-zet-tend leuk vind, verkering aan hem had gevraagd. En ook dat hij "nee" had geantwoord.
Nee mamma, daar ben ik toch nog veeeel te jong voor?! zei mijn wijze zoon van 8.
Ik kon een grinnik bijna niet onderdrukken, mijn kind is verstandiger dan ikzelf, als het om relaties gaat!