zondag 28 augustus 2011

en voort gaan we

Na het afscheid van Gwen, dat prachtig en verdrietig was, ging het leven verder. Kars, Roos en Eva vertrokken naar Canada, zie daarvoor de blog van Kars & Gwen, om ook daar de afscheidsceremonie bij te kunnen wonen en een stukje van Gwens leven van voor ze Kars leerde kennen te kunnen zien.

Hier begonnen de scholen weer en ging zoonlief naar de bovenbouw. Zijn nieuwe juf, Taniya (spreek uit als taNIEja) bleek aardig, maar wel wat strenger. Daar zijn Monique en ik erg blij mee. Nu maar hopen dat zich dat vertaalt in een harder werkend jongetje..

In week 2 bleek dat effect overigens nog minimaal te zijn. Maandag kwam Tom thuis met een schriftje waar "huiswerk" op stond. Navraag leerde dat dat volgens hem helemaaaal geen huiswerk was hoor, maar gewoon een schriftje waarin je wat kon oefenen als je zin had. Zin en oefenen, twee woorden die Tom nooit zonder voorafgaande ontkenning in één zin zal gebruiken. Dus woensdag toch maar eens bij de juf gecheckt... en jawel hoor, natuurlijk was het wél gewoon huiswerk: oefenen voor het dictee van vrijdag. Zie je wel zei Tom, ik zei toch dat het om te oefenen was. Vanaf dat moment moet hij van zijn strenge moeder zin máken.

Ook op een ander vlak was het duidelijk dat de school weer begonnen is: beestjes! Zonder dat we het wisten bleken we er een kudde nieuwe huisdieren bij te hebben, van het kriebelende soort: Tom had hoofdluis. En als Tom hoofdluis heeft, dan kan je er vergif op innemen dat ik ze ook heb: knuffelen, lekker tegen elkaar aan hangen, op donderdag in hetzelfde bed slapen. En ja hoor, ook ik moest er aan geloven.

Dus middeltje gehaald bij de apotheek, alles alles alles gewassen wat er te wassen viel (en mijn hemel wat is dat veel!) en natuurlijk alle vriendjes waarmee recent gespeeld was ingelicht, zodat ook daar de intensievere thuiscontrole van start kon. Komende week wordt spannend, dan zou
-met een laatste behandeling- het kwaad definitief verbannen moeten zijn. Ik hoop het maar!

woensdag 13 juli 2011

Kindloos

Drie weken zonder kind duurden vroegen echt oneindig lang. Gelukkig zijn de tijden veranderd en zie ik zoonlief eigenlijk iedere week een paar keer. Toch, in de vakantieperiode reken ik er minder op.

Gisteren was daarom dubbel, nee wat zeg ik, DRIEdubbel leuk:
In plaats van één kind, sliepen er in ene drie koters in mijn huis. Renske en Lonneke logeerden samen met grootvader en grootmama bij tante Roos. En nu heeft tante Roos best een groot huis, maar weinig logeerkamers, dus wilde die een kamertje bij mij "huren". Het was alleen onduidelijk voor wie die extra kamer zou zijn, voor grootmama of voor de meisjes?

Die vraag werd beantwoord toen Tom hoorde dat zijn favoriete Meyboommeisjes bij Roos op visite waren en mogelijkerwijs bij zijn andere moeder zouden kunnen logeren. Tom wilde natuurlijk ook hier slapen (alle weekverdelingen ten spijt) en daarmee was de verdeling van slaapplaatsen een feit: grootmama sliep bij Roos en de meiden en Tom bij mij.

En zo kon het gebeuren dat ik dinsdag thuis kwam uit mijn werk, om drie bijzonder vrolijke kinderen in de badkuip aan te treffen. De hoeveelheid water buiten het bad, deed niet onder voor het volume erin en de lol schaterde de trap af. Er werd op één kamer geslapen, dat spreekt. Wat daardoor ook voor de hand lag, was dat er eigenlijk pas om middernacht geslapen werd (nadat Monique haar "boze-mama-stem" had gebruikt), met wat hazenslaapjes tussendoor als ze elkaar even vergaten wakker te houden.

Om 8 uur 's morgens hebben we bij Roos ontbeten, met een -het slaaptekort in aanmerking genomen- vrolijke en levendige kinderschaar. Daarna is er in ruime mate trampoline gesprongen, geWii-d en rond gerend, heb ik nog een aantal pogingen tot thuiswerken ondernomen, om uiteindelijk samen met Roos eerst grootmama en de meisjes uit te zwaaien en daarna mama Monique en Tom gedag te wuiven.
Gelukkig waren Roos, Eva en ik uitgenodigd om bij Monique en Tom te komen eten, want na zo'n klein feestje is mijn huis opeens wel heel groot en stil hoor..

Tom kijkt trouwens al uit naar komende zaterdag, want dan komen Renske en Lonneke ook bij hun tante spelen. Dus vakantieperiode of niet, zaterdag is het weer gezellig druk..

vrijdag 1 juli 2011

Stepping up!

De één na laatste schooldag was bijzonder dit jaar:
het was Tom zijn overstepdag.

Oversteppen is een prachtige traditie op Tom's school. Het wil namelijk, dat de onderbouw (groep 0 tot en met 4) letterlijk onder in het gebouw huist en de bovenbouw (groep 5 en hoger) de bovenste etage van het pand beslaat.
















Om de overgang van onderbouw naar bovenbouw vorm te geven, steppen alle kinderen die naar de bovenbouw gaan om beurten de hele gang van de school door -die natuurlijk bomvol staat met alle klasgenootjes uit de onderbouw EN alle ouders en/of grootouders die de naam van de stepper scanderen- om uiteindelijk bij de trap uit te komen en daar al zwaaiend omhoog te klimmen naar de bovenbouw.

Tom hikte al weken aan tegen zijn oversteppen. Niet omdat hij niet kan steppen (geen idee wanneer hij dat geleerd heeft trouwens), ook niet omdat hij het nivo niet aankan, nee simpelweg omdat je in de bovenbouw veel harder moet werken en veel minder mag spelen. En dát ziet hij helemaal niet zitten. Hard werken is niet leuk, spelen wel.














(foto door Tjitske Sluis)

Gelukkig won op de dag zelf de spanning en de feestelijke situatie het van zijn weerzin tegen arbeid. Hij stepte dat het een lieve lust was en zijn moeder hield met veel moeite haar tranen binnen. Mamma Monique, Roos en oma hadden gelukkig minder last van de emotie.

Nadat alle kinderen langs gesjeesd waren, mochten ouders
boven een kijkje nemen in het nieuwe lokaal van hun kind.
Tom komt in "geel" en wordt een "IJsvogel" (daar waar hij voorheen een blauwe Graspieper was).

Zijn nieuwe juf was helaas ziek, dus die hebben we nog niet gezien. Dat had tevens tot gevolg dat zoonlief samen met drie andere kinderen wat verloren in het gele lokaal hing, daar waar de rest van de oversteppers aan het kringgesprek in de nieuwe klas deelnamen. In eerste instantie waren we natuurlijk wat verontwaardigd, maar later begrepen we dat het de bedoeling was dat alle IJsvogels-to-be zich in het rode lokaal vervoegden. Waarschijnlijk was onze man dat door de spanning even vergeten..

Als het om juf Taniya gaat hoopt Tom dat ze heel lief is, wij hopen dat ze heel streng is. Het beste is als we allebei een beetje krijgen waar we op hopen.

Omdat zo'n eenmalige gebeurtenis toch wel heel bijzonder is, kreeg Tom een toepasselijk kadootje van me.. een trendy alu-step. Mijn verwachting was dat hij dat thuis leuk zou vinden, maar zich er verder niet mee zou vertonen.. steppen is immers voor kleintjes?
Maar niks was minder waar, de dag na het oversteppen was de laatste schooldag en dus speelgoeddag: de DS ging mee, maar zijn step ook en op alle foto's van die dag heeft hij zijn step stevig in de knuisten.


donderdag 21 april 2011

Romantiek?

Het kan snel gaan in de wereld.

Schreef ik eerder deze week dat Tom zichzelf te jong vond voor verkering, gistermiddag begreep ik dat hij toch voor de bijl was gegaan. En vandaag resulteerde dat al in een heus kado van zijn nieuwe vriendinnetje: hij heeft een hele mooi plastic dinosaurus van haar gehad.

Met de moeder van het betreffende meisje heb ik nog even staan kletsen -een mens moet zijn aanstaande schoonfamilie kennen nietwaar?- en het bleek dat Nikki echt een week verdrietig is geweest om Toms eerdere weigering. Gelukkig kon haar vader haar troosten met de mededeling dat Nikki's moeder óók nee had gezegd in eerste instantie en het toen toch nog allemaal goed kwam.. l'Histoire se repète! Ze vroeg ook of Tom de brief nog had, die haar dochter een maand geleden aan hem had geschreven..

Van het bestaan van de brief was ik op de hoogte, van het lot van het epistel ook. Tom vertelde een maandje terug nonchalant dat hij een brief van Nikki had gehad.. OW leuk riepen zijn moeders in koor (toevallig beiden aanwezig op dees heugelijke dag), mogen we hem lezen??
En wat zei onze Don Juan??? Neeeej, die heb ik weggegooid hoor!
Zijn eerste liefdesbrief lag op de bodem van de prullenbak, op het gebied van romantiek moeten we hem dus duidelijk nog bijscholen..

(het moet overigens een hele mooie brief geweest zijn, mama Niki vond het jammer dat ze er geen kopietje van hadden gedraaid... en wij betreurden dat ook!)

woensdag 20 april 2011

Verstandig


Mijn huwelijk was niet direct een succes te noemen. Nadat we toch al zo'n 4 jaar samenwoonden, moest er getrouwd worden. Of ik dat nu wilde of zij, weet ik niet eens meer. Het zou best eens mijn overromantische wens geweest kunnen zijn. In elk geval stapte ik in het huwelijksbootje en dobberde wat rond...
Na het trouwen mag je gehoor geven aan je kinderwens en dat deden we, mijn kinderwens eigenlijk, maar zij werd zwanger (gelukkig). Bijna drie jaar na ons trouwen werd onze prachtige zoon geboren. Nog een jaar verder zetten wij ons huwelijk, wat eigenlijk een partnerregistratie was, om in een écht huwelijk en een half jaar daarop gingen we uit elkaar. Tom was toen anderhalf.

We zijn er van overtuigd dat hij niets heeft meegekregen van wat er zich boven zijn hoofdje afspeelde, vooral omdat we al die tijd geprobeerd hebben om hem buiten schot te houden.
Toch twijfelde ik van de week aan het succes van al die inspanningen. Tijdens de maaltijd spraken we over trouwen, kinderen krijgen en aanverwante zaken..

Zoonlief vond het raar dat twee mannen of twee vrouwen ook konden trouwen... dat is raar! Waarom? Nou gewoon (tjemig moeder, dat snap je toch zelf ook wel! straalde hij uit)!!!
Moeder snapte er niets van en dacht terug aan de zomervakantie, waarin we het boek met seksuele voorlichting hadden bekeken. Leuk boekje met veel aandacht voor de softe kant van seks: verliefd worden. In dat boek worden de verschillende relatievormen bekeken en ook toen begreep Tom er geen hout van dat meisjes ook op meisjes verliefd zouden kunnen worden. Dat zijn beide moeders een vriendin hebben en zijn pa een vriendje, kwam niet bij hem op...
Zo ook deze keer. Toen ik hem vrolijk uitlegde dat mama en ik toch ook getrouwd waren geweest, keek Tom even op en zei toen "dat is anders" en daarmee was voor hem de kous af.

Vanmorgen had ik het er op school over met de moeder van een van Toms beste vrienden. Ze moest er erg om lachen, want voor Thijs is een homohuwelijk of een verliefdheid tussen twee vrouwen geen enkel punt: "Tom heeft toch ook twee mama's?!" Verder vertelde ze me dat haar zoon sinds korte tijd officieel "verkering" heeft en dat ze gehoord had dat Tom "nee" had gezegd toen hij werd gevraagd door een ander meisje. Niki is helemaal verdrietig zei ze.

Tsja, dat was geen nieuws voor me, eerder al had Tom verteld dat het meisje dat hij ont-zet-tend leuk vind, verkering aan hem had gevraagd. En ook dat hij "nee" had geantwoord.
Nee mamma, daar ben ik toch nog veeeel te jong voor?! zei mijn wijze zoon van 8.
Ik kon een grinnik bijna niet onderdrukken, mijn kind is verstandiger dan ikzelf, als het om relaties gaat!

zaterdag 9 april 2011

Sociale handicap?


Tom heeft een sociaal leven waar je Ú tegen zegt tegenwoordig...

Het begon afgelopen vrijdag toen hij eindelijk bij Finn kon spelen, die afspraak zat al zeker twee weken in de pen, maar het kwam er niet zo van. Tot deze vrijdag dus.

Op zaterdag kwam Jordy spelen en bleef logeren. Zelf was ik in de ochtend Maria aan het helpen verhuizen, maar brak dat voortijdig af, waarna ik kon genieten van twee toch al grote mannen die in en om het huis rommelden. In de middag moest Jordy een voetbalwedstrijd spelen, waarvoor zijn moeder hem kwam ophalen. Tom en ik gingen de tweede helft kijken en konden zo zien hoe Jordy's team een prachtige 1-0 voorsprong zag verdampen tot een 2-2 gelijkspel, wat gezien de spelverhouding nog steeds een uitstekende prestatie genoemd mag worden. Thuis ging het vuur in de BBQ en na het eten speelden de mannen buiten tot het begon te schemeren. Daarna hadden we een filmavond en keken Marmaduke (afrader!) de mannen lachten zich slap, aten popcorn en dronken cola, Roos en ik keken wat sip en hielden het bij een kopje thee.. werkelijk wat een baggerfilm was dat! Om 23:00 uur was het toch echt de hoogste tijd en vertrok het volk naar de logeerkamer, waar ze samen in het grote bed konden slapen..

De zondag was een voortzetting van de zaterdag en erg gezellig (ook daar ben ik overigens wat uurtjes er tussenuit gepiept om mijn lief te helpen)..

De maandag is er in mijn hoofd even tussenuit gepiept, het zou zomaar kunnen dat Tom die dag zowaar geen vriendjes mee naar huis nam.

Dinsdag pasten oma en opa op en kwam Barend spelen, de heren produceerden allebei een keurige tekening voor de meester-en-juffendag

Woensdag is hockeydag en hockey betekent Thijs. Dat was dus weer dikke pret, mannen van school opvissen om laten kleden, uurtje hockey (mooi!! mamma doet even boodschappen) en daarna naar huis (maar eerst even de boodschappen doen die mamma is vergeten) om daar de rest van de middag te spelen. Thijs kon wel blijven eten vonden ze, want BBQ is natuurlijk wel erg verleidelijk. Dat vond Thijs' mamma ook... dus ook ouders en zusje uitgenodigd en zo dus met zijn alle vlees verbrand. Knus. En toch ook wel lekker, ja. Toen Thijs en family huiswaarts keerden, piepte Tom dat hij met ze mee wilde. Dat mocht, dus in een noodtempo samen zijn logeerspullen bijeen gegraaid..

Op de trap naar beneden vroeg Tom me bloedserieus: "Mamma, vind je het héél erg, dat ik een nachtje niet thuis slaap??" Kussen kon ik hem! En uiteraard antwoorde mamma dat ze hem enorm zou missen, maar het helemaal niet erg vond: uit logeren gaan is leuk!!!! Lekker doen hoor. Heb ik hem gemist? Ja natuurlijk, maar ik heb het opgelost door met Monique het casino in te gaan, waar ik de hele avond lol had voor 5 euro (zo bleek achteraf) .

Donderdag liepen we van school naar de auto, toen iemand op een fiets aan kwam rijden en Tom vroeg of hij wilde spelen. Dus die middag speelde Tom bij Bas. Hij had het ook daar erg naar zijn zin en kwam terug met een blauwe wang (want een blauw oog zit hoger). Isa had wat lomp rond gemarcheerd en en passant zoonlief een trap tegen het hoofd verkocht... het ziet er indrukwekkend uit. Alsof hij een heuse vechtersbaas is.

Vandaag eindigde 'mijn' week met visjes eten na schooltijd (op vrijdag staat hier de visboer met de lekkerste kibbeling) en onderwijl Rapunsel kijken (AANRADER!!) We hebben er alletwee van genoten. Ik ook omdat Tom zo ontzettend klef was (ja hoor ik ben lief!) Om 14:00 uur liep de film af en de school uit. Dat wil zeggen de bovenbouw, waar Dante in groep 5 zit. Op naar Dante dus om te spelen... prima, vond ook Dantes mamma. Om half 6 heb ik kind weer opgevist om samen zijn speelgoed voor komende week thuis op te halen en daarna hebben we zijn andere moeder opgevist, die ons trakteerde op een heerlijk maaltje grieks buiten de deur. Om negen uur zoonlief naar bed gebracht en nog een kopje uitgeputte-mamma-hangt-op-de-bank-thee gedronken om vervolgens huiswaarts te keren.

Als ik dan zo'n week overzie denk ik: enig kind, hmhm die worden toch altijd een beetje sociaal gehandicapt, toch?

zondag 27 maart 2011

Één keer is genoeg!


Nu zijn ma faalde in jonger worden, heeft zoonlief besloten om ouder te worden. Een heel jaar in één dag!
Vrijdagmorgen begon met ontbijt op bed voor het feestvarken. Dus Roos, Eva en ikzelvers stonden bijzonder vroeg naast onze bedjes, zodat we om half zeven -jawel: 6 uur 30- konden aanbellen bij zijn andere moeder, waar het feest zou losbarsten. Al snel daarna kwamen oma en opa Big, oma en opa en pappa en Rik op visite.. allemaal met pakjes!!!

Later die dag hebben we een ultiem lui verjaardagsfeestje geregeld: we visten zijn vriendjes op bij school, hebben ze in de auto geladen en weer losgelaten bij een klim- en klauterparadijs, waar taart en limonade klaar stonden en ze zich daarna lekker konden uitputten.
Aan het eind van de middag een uurtje gebowled en uiteindelijk het toen al aardige vermoeide spul een bord frieten met vette hap voorgeschoteld en voor ze misselijk werden weer bij de respectievelijke ouders afgeleverd. Iedereen was tevreden en wij niet in de laatste plaats.

De dag erna, zaterdag, hadden we kaartjes voor HAIR, de musical. Wat we ons niet hadden gerealiseerd, was dat het hele ding in het engels was en Tom er dus geen yota van begreep. In de pauze bood ik hem dus aan om de tweede helft lekker samen er tussenuit te knijpen en Roos en Monique achter te laten.. Maar nee, zoonlief vond het wel interessant en wilde toch maar blijven. Het is een bijzonder kind, dat is het! Na afloop ging Roos naar Breda om dochterlief op te halen en zijn wij met zijn drietjes uit eten geweest. Mjammie, japans!!

Zondag waren de volwassenen welkom om Tom te feliciteren en dat deden ze in grote getalen. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat was het druk in mijn huis. We hadden stralend weer, dus de tuin was minstens zo druk als de woonkamer en iedereen had het bijster naar zijn zin. Aan het eind van de dag konden we de schade overzien, Tom was bedolven onder de meest mooie Legodozen en had werkelijk alles gehad wat zijn hartje begeerde.

Het was een leuk weekend, maar gelukkig is hij maar eens per jaar jarig!