dinsdag 8 december 2020

Bakken

En weer was er bijna een jaar voorbij. Een jaar vol drukte. Een raar jaar ook, in heel veel opzichten. Tot maart was alles gewoon: werk, studie, privé leven en daarna, daarna stond alles, maar dan ook werkelijk alles op zijn kop. 

Corona bleek veel meer dan een griepje, dus mijn werk bevroor. Op de bedrijven die ik als vakbondsbestuurder regelmatig bezoek, was geen bezoek meer toegestaan uit angst voor besmetting. Kantoorpersoneel ging van huis uit werken en ook de vakbond deed haar deuren op slot. Nu werkte ik al veel vanuit mijn studeerkamer, dus dat de FNV dicht ging, raakte mij niet zo. En in eerste instantie leek het ook wel lekker relaxed. Maar al gauw miste ik de meetings met mijn kaderleden, miste ik het contact met mijn collega's en kwamen de muren langzaam maar zeker op me af. 

Privé zaten mijn vrouw en ik dus op elkaars lip en dat werkte wonderwel. Eigenlijk deed de coronaperiode ons goed, meer tijd, meer contact, meer leven samen. Nee, zo'n lockdown mag dan voor heel veel relaties een doodsklap zijn, wij floreerden. Maar ja... die muren hè...

En als laatste punt, die studie. Alle vakken zijn afgerond, ik mis alleen nog een afstudeeronderzoek en een scriptie. Niet de moeite waard om over te struikelen zou je denken, maar de werkelijkheid is altijd weerbarstig. Ik bak er werkelijk niets van. Vooral niet, omdat ik mezelf er maar niet toe kan zetten. Ik ben gewoon nog niet begonnen. 

Dat heeft overigens nog een reden hoor: daar waar in maart het werk opdroogde, stroomt het nu, aan het einde van het jaar, over. Alle cao's, sociale plannen, iedere werkgever is druk met zaken waar de bond bij betrokken is. Ik werk me suf. En dat is natuurlijk een perfect excuus om niet aan die studie te beginnen.

En sinds vandaag heb ik een nog een reden om andere zaken te doen. Ik ga bakken. Jawel, echt bakken. Koekjes, pizza, taarten, brood... van alles. En dat allemaal om #TOPPITS bakpapier uit te testen. TOPPITS claimt dat het een bakpapier is, dat niet verschuift op je ovenplaat, zelfs niet bij het uitrollen van je deeg of het spreiden van je pizzabodem. En dan mag het na gebruik ook nog bij het GFT afval... Dat wil ik natuurlijk met eigen ogen zien. En dat kan, want ik ben dus uitverkoren om te testen.

En dát is natuurlijk de ultieme reden om geen afstudeer onderzoek te starten en om de muren van mijn werkkamer te ontvluchten. Ik moet de keuken in. En daarna moet ik met mensen praten over mijn ervaringen en mag ik dit bakpapier delen met de fanatieke bakkers in mijn omgeving. 


En pas daarna, als ik daar helemaal klaar mee ben, pas dan is mijn hoofd leeg genoeg. En je zult zien, dan studeer ik in no time af. 

Misschien bak ik dan wel een taart. Om het te vieren!

 

zondag 27 januari 2019

Conclusies


Daar zit ik dan op een regenachtige zondagmiddag achter mijn laptopje. Tijd om de conclusie te schrijven van een jaar werken aan mijzelf.

Op Hogeschool Utrecht leer je méér dan je vak. Je leert ook hoe je als professional naar de wereld kunt kijken en hoe je jezelf telkenmale kunt verbeteren. Hoe je je bewust wordt van het effect van jouw handelen op je omgeving. Op de impact die jij hebt.

Dat moet er toe leiden dat ik na vier jaar een "practioner met impact" ben geworden. Voor zover ik dat niet allang was natuurlijk. Alhoewel, zoals één van mijn docenten opmerkte: "Het kan altijd beter".

En dat laatste zeurt door mijn hoofd nu ik aan het schrijven ben. Het kan altijd beter. Stilstand is immers achteruitgang, beweging is noodzakelijk, groei een must. Een leven lang leren als je mee wilt blijven tellen... Winst maken, als je je bedrijf overeind wilt houden. Alles moet beter. Alles moet meer.


En diep in mij schreeuwt iets dat dat niet kan. Dat er grenzen zijn. Aan leervermogen, aan menselijk kunnen, aan winst maken, aan vooruitgang. En gelukkig zijn er hoe langer hoe meer mensen die twijfelen. Die zich afvragen of het allemaal wel zo goed is, zo gezond is. Of onbeperkte economische groei kan bestaan en zo ja, ten koste van wat? Of we onszelf altijd moeten verbeteren en wat daar de prijs van mag zijn.

Neem Angelique, die zich aan de hopeloze ratrace onttrokken heeft door te emigreren naar Thailand, waar ze haar geluk vindt zonder de eeuwige drang van beter en meer. Kijk naar een partij als de PvdD, die meent dat het anders moet met de wereld en onze welvaartstoename niet ten kosten van anderen mag gaan. Kijk naar een ASN of Triodosbank die bewust bepalen wat er gebeurd met hun belegde gelden en daar graag wat winst voor laten zitten..

En kijk nou naar mij, hard aan de studie, hard aan het werk en bijna kopje onder in de workload aan het einde van het jaar. Kijk mij nou professioneel vertellen wat me dat allemaal gebracht heeft en hoe goed dat wel niet was...

En wat dan de conclusie moet zijn? Ik ben er nog niet uit. Het was een nuttig jaar. Ik kan mezelf op heel veel fronten verbeteren. Maar ik ben ook tevreden. Tevreden met wie ik ben en waar ik sta. Zolang de verbetering hand in hand kan gaan met tevreden zijn, vind ik het mooi. En als ik moet kiezen?

Dan is het prima zoals het is. En dat is misschien wel de échte conclusie van een jaar lang studeren.

donderdag 14 juni 2018

Spannend

Weet je nog hoe dat voelde, jaren geleden toen je eindexamen moest doen? Hoe je met zijn allen voor de gymzaal stond te wachten tot je naar binnen mocht en je met zweet in je handen pen en potlood op tafel kon leggen. Kauwgum tegen de zenuwen, flesjes water, sommigen met hun geluksbrengertje...

Ik herinner het me nog heel goed: altijd te weinig gedaan, de avond van te voren pas geleerd. Altijd stress omdat ik het nooooit zou halen. En uiteindelijk ging het meestal goed. Pas op de Kunstacademie haalde ik mijn eerste jaar niet in één keer. En dat ging niet om leren, maar om doen. Oh ja, en om talent, dat ook.

En nu na bijna 30 jaar stap ik weer zo'n examenlokaal in. Beter voorbereid, maar nog steeds niet optimaal en toch vele malen rustiger dan vroeger. Het was een vreemde gewaarwording. Horloges af (want smartphones zijn natuurlijk veel betere spiekbriefjes dan de gummen uit mijn tijd), niet naar het toilet mogen gedurende de eerste twee uur van het tentamen. Stilletjes opstaan als je klaar bent, je papieren inleveren en buiten je antwoorden vergelijken met die van je medestudenten.  En de opluchting, als jouw antwoorden maar minimaal afwijken de score van hen die je tot de betere studenten rekent. En dan het wachten... Wachten op de definitieve uitslag. Zo'n eerste tentamen is toch een bepalend iets: kan ik het of kan ik het niet?

Vandaag leefde ik weer helemaal mee met al die eindexamenleerlingen die verkrampt bij de telefoon zaten. Wel of niet geslaagd, wel of niet afscheid nemen van deze school.. En dan de opluchting, de vlaggen, tassen en Facebookposts van trotse ouders..

Mooi hoor, maar denk maar niet dat je nu klaar bent. Met een beetje pech zit je op je vijftigste nog net zo naast je mobieltje.                         

vrijdag 9 maart 2018

Een leven lang?

Tot mijn schrik zie ik dat mijn laatste bijdrage uit 2015 stamt. De achterliggende jaren heb ik dat "Niks te melden" wel heel serieus genomen.

Tijd voor verandering. In de meest letterlijke zin overigens, want ik zit weer op school. Twintig uur per week maak ik mij druk om mijn portfolio, reflectieverslagen, kijk ik in spiegels, praat ik met studiegenoten en twijfel ik aan één stuk door of dit nu wel is wat ik kan.

Want ik wil wel. Ik wil eindelijk een studie afronden, een diploma halen, mezelf bewijzen dat ik dat red. Dat ik een professional ben. Mijn kleine ik staat er bijna van te stampvoeten: Wel waar, ik ben wel slim, ik heb wel doorzettingsvermogen, wel waar, WEL WAAR!

Maar is het wel waar? Mijn studiecarrière is op zijn vriendelijkst gezegd niet zo soepel verlopen. 5 en een half jaar studeren heeft me wel geteld twee propedeuses opgeleverd, die nu, tig jaar na dato, beiden bij het oud papier kunnen. En vond ik het leuk, studeren? Nee hoor, de studentenwereld, die vond ik leuk. Indiaas leren koken en hiërogliefen leren lezen, dat was interessant. Het leverde alleen geen studiepunten op, dat was een klein minpuntje. Dus het werd niks met mijn studie en mij.

Dit is het punt waarop de wereld om mij heen altijd zegt: "maar je bent toch prima terecht gekomen?" En dan voel ik mij ongemakkelijk. Want ja, ik ben heel goed terecht gekomen. Ik heb de leukste baan die ik zou kunnen hebben en dat al twintig jaar. En het gáát ook goed hoor. Ik heb niets te klagen. Maar het was natuurlijk wel allemaal geluk. Het kwam aanwaaien. Niks om trots op te zijn.

En dat wil ik. Ik wil iets presteren. Ik wil mezelf bewijzen, dat als de wind een ándere kant opwaait, ik toch kan slagen. En dus ga ik terug naar school. HBO HRM, een "softe" opleiding. En tot mijn stomme verbazing vind ik het leuk. Echt volledig, zonder twijfelen leuk. Zo leuk, dat als ik de nu de loterij win, ik mijn toch ook heel erg leuke baan opzeg en fulltime ga studeren. ZO LEUK!!

woensdag 8 juli 2015

Wie kent miljonairs?

De Wijze Wulpen 2015

Tom en Auke
Vandaag was de dag. Van
Monique hoorde ik dat Tom helemaal niet nerveus was. Zij wel en ik ook trouwens. Plaatsvervangende plankenkoorts was het denk ik. Want vandaag was de dag van de eindmusical. Eerst generale repetitie voor de lagere klassen en nu, om 18:00 uur, loopt de grote theaterzaal vol met nieuwsgierige ouders en grootouders, broertjes en zusjes.


Thijs, Auke en Rolf
Waar draait het allemaal om? Een rijke familie die door een foutje in de "crème craquelé" van vaders miljoenenbedrijf te gronde wordt gericht. Weg villa en hallo rijtjeshuis, of zoals de vader des huizes het zegt: van een kast van een huis, naar een huis met één kast.. (Inderdaad!! Welke reclame was het ook weer?!).

Maar mooi is het wel natuurlijk. Zoals dat hoort blijkt een slechterik het ongeluk van de familie veroorzaakt te hebben, speelt er nog een onverwachte liefde tussendoor en uiteindelijk is de moraal van het verhaal (want het blijft natuurlijk wel een eindmusical hè?!) dat je ook miljonair kunt zijn als je financieel gezien NIET rijk bent.

Tom tussen zijn klasgenoten
 De musical wordt afgesloten met een prachtig lied waarin kinderen hun ouders toezingen dat zijzelf ook miljonairs zijn, gelukkig, gezond en op weg naar een prachtige toekomst.

Ik geloof ze stuk voor stuk en hoop dat al hun dromen uit zullen komen.


Op termijn natuurlijk, want je moet wel iets te wensen over houden   ;-)

zondag 28 juni 2015

Vertrek

Afgelopen vrijdag was het zover. Ik haalde Tom voor de laatste keer op bij zijn lagere school. De enige keren dat ik er nu nog ga komen, zijn de avond van zijn afscheids-musical en de feestavond daarna. En dan is het klaar. Zoonlief vertrekt naar de middelbare school.

Ergens aan het begin van zijn leventje vertelde iemand dat het allemaal "fases" zijn en wel over zou gaan. Ik geloof dat dat ging om darmkramp. Die wijsheid is daarna nog vaak teruggekeerd. En ook nu sluit ik een fase af.

Toms lagere schooltijd was een leuke volgens mij. Het werd beheerst door een aantal zaken: vrienden op de eerste plaats, want die maakten school leuk voor hem, daarna uiteraard zijn imago; "school is scholig" en dat is dan meteen de meest positieve uitlating die je over het instituut mag verwachten. Alhoewel gymles gewoon leuk was. Altijd. En nu in deze laatste weken is het de musical die overheerst. Het is het leukste project van het hele jaar, volgens zoonlief. Samen zingen, samen dansen, samen acteren: hij geniet er met volle teugen van.

Zijn portfolio (lees rapport) mocht er zijn!! Uiterst positief over zijn ontwikkeling en de wijze waarop hij met zijn werkhouding aan de slag is gegaan. En bovendien met een prachtige zelfreflectie, waaruit blijkt dat Tom zelf ook trots is op wat hij heeft bereikt. En terecht!

Wat daarnaast in het oog sprong was zijn wens op de coverplaat.. Tom wenst zichzelf een mooi en gezond gezin. Onze man weet wat hij wil. Trouwen, kinderen krijgen en samen gelukkig zijn. Op mijn vraag of hij zelf deel uitmaakt van een mooi en gezond gezin, antwoordde hij zonder nadenken en vanuit zijn tenen dat dat zo is. Ik ben dus een blije en bijzonder trotse mamma.

Volgend jaar een nieuwe school. Het Aloysius College. Een mooie VMBO TL school in Hilversum. En daar komt meteen het volgende vertrek om de hoek kijken. Want afgelopen vrijdag heb ik Tom ook voor het laatst naar zijn andere moeder gebracht na een regulier schoolweekje bij mij. Eerder had Tom al besloten dat hij graag 2 weken bij Monique en 1 week bij mij wilde doorbrengen en in aanloop naar zijn 12e verjaardag, hebben we dat goed gevonden. Maar nu Monique intrekt bij haar grote liefde in Hilversum, heeft Tom besloten om definitief bij zijn andere moeder te gaan wonen. Op 10 minuutjes fietsen van zijn nieuwe school en dicht in de buurt van zijn toekomstige vrienden. Een verstandige en moeilijke keuze voor zoonlief. En ook een lastige keuze om mee om te gaan qua moeder-emotie. Maar Tom heeft mijn volledige support..

Hij vertrok vrijdag goed gemutst en komt na de zomervakantie om het andere weekend logeren.





dinsdag 26 februari 2013

Stil

Ik maakte onlangs een rijtje van mensen in mijn directe omgeving die zijn overleden aan kanker.

- mijn beide opa's
- mijn oma
- Joop 
- Corrie 
- Rianne
- Gwen
- mijn tante
- Steven

Steven is vooralsnog hekkensluiter, hij overleed 19 januari dit jaar. De vader van een vriendje van Tom. Een jonge vent met een prachtig gezin: vrouw, zoon, dochter. Zo te zien zielsgelukkig met elkaar.

We wisten dat het een keer zo gebeuren, Steven had een hersentumor en kon niet meer beter worden. Toch bracht iedere chemo uitstel en hoop. Toen het telefoontje kwam schrok ik dus toch. Tom veel minder. Het bericht leek hem nauwelijks te raken. Hij speelde zijn hockey wedstrijd. Peste zijn moeder en ging in de middag met een vriend spelen. Maar zoals altijd was dat slechts zijn buitenkantje.'s Avonds kwam hij er op terug: Het was het stomste wat er die dag gebeurd was. 

Bij het afscheid was het druk, zo druk als ik het nog nooit gezien heb bij een uitvaart. Ik huilde me suf. Monique hield zich goed, totdat Tom begon te huilen. Onze stoere zoon, die overal zo overheen lijkt te leven, vond het zó erg voor zijn vriend...

Daarna ging het leven voor ons gewoon verder. Tom vertelde af en toe over Thijs, maar al snel leek de hele droeve gebeurtenis vergeten. Totdat we gister op de radio het liedje "Mijn papa" van Kinderen voor Kinderen hoorden. Tom werd er stil van, luisterde er naar en zei tegen Sven: "dat is het liedje van de papa van Thijs, van toen hij dood ging. Daar moet ik altijd aan denken als ik het hoor."

Pas toen het afgelopen was, speelde hij vrolijk verder...



donderdag 20 september 2012

Zin en onzin

Soms heeft Tom geen zin. Geen zin in school, geen zin in hockey, geen zin in spelletjes en zeker geen zin in zeurende moeders waar je van alles van moet.

Vanmiddag was zo'n moment. En alhoewel ik daar meestal prima mee om kan gaan en mijn schouders over op kan halen, was ik het nu heel heeeel erg zat. Vooral toen zoonlief ook nog aan kwam zetten met de mededeling dat hij bij mama Monique wél thuis mag blijven als hij niet naar school wil (ziet u het pak zout in mijn handen?!). 

Maar goed, mijn relativerend vermogen was opgebruikt, dus vroeg ik Tom waarom hij eigenlijk niet gewoon helemaal bij zijn andere moeder ging wonen? (foute vraag natuurlijk, maar dat realiseerde ik me uiteraard weer wat aan de late kant). Tom dacht er over na en zei toen dat hij dat niet wilde.

Op mijn vraag waarom eigenlijk niet, antwoordde hij met een klein stemmetje: "omdat het bij alle twee mijn mama's gezellig is..."

Moeder door de grond (schaam!), kind suf geknuffeld en de rest van de middag iedereen weer in een goed humeur en van goede zin.

maandag 2 april 2012

De letter K

Gister hadden Tom en ik een heerlijke zondag. Hij omdat zijn beste vriend was blijven slapen en hij daarom de hele dag samen met Thijs in pyjama kon rondhangen. Beetje Lego-en, beetje trampoline springen en heel veel kletsen. Over van alles, maar ook over de zaken die voor negenjarige mannen belangrijk zijn: piemels en alles wat daarmee samenhangt.


Aan het eind van de dag vertrok Thijs weer naar zijn eigen huis - tot verdriet van Tom, die het wel prima vond zo met zijn drietjes. Dus zoonlief en ik deden boodschappen, vooral omdat we suiker nodig hadden. 's Middags bij de pannenkoeken hadden we een suikertekort geconstateerd, waardoor er geen suiker en kaneel gemaakt kon worden, dus dat moesten we even tackelen. En passant kochten we de avondmaaltijd en besloten we samen te gaan koken..

Hartstikke gezellig was dat, aan de keukentafel. Tom sneed de champignons, de lenteuien (en daar gaan je ogen ook van tranen) en een kipfiletje, terwijl ik de kip schoonmaakte en de sjalotjes en knof panklaar hakte. Onder tussen stond de radio lekker aan .. helemaal goed, vooral toen Robert Long langs kwam met zijn letter K (de letter K die staat voor kerk, de letter K die staat voor kroeg, de letter K die staat voor kut en kapitaal) Máma, ze zeggen KUT dat mag toch niet?! Om het daarna uit volle borst mee te zingen... Wat betekent kut eigenlijk mam? Vagina, jongen.. HUH, hihihi, dus kutwijf is eigenlijk vaginavrouw.... hihihi! We hebben ons alletwee slap gelachen en ik neem me voor om in mijn hoofd alleen nog maar "vaginavrouw!" te denken als ik weer eens zo'n monstertje tegen kom.

Vanmorgen aan het ontbijt bleek de songtekst te zijn blijven hangen. Na het eten zat Tom nog even met zijn DS te spelen en was Eef hevig geïnteresseerd. Op een gegeven moment zingt zoonlief vol enthousiasme "de letter K die staat voor kerk, de letter K die staat voor kroeg.." dus ik vul aan -om niet flauw te zijn- "de letter K die staat voor kut en kapitaal".

Kijkt Tom mij bestraffend aan en zegt: "MAMMA, dat zég je toch niet waar Eva bij is!"


maandag 27 februari 2012

Winter - sport

Roos is -net als haar hele familie- lelijk geïnfecteerd met het hardloopvirus. Nu was ik natuurlijk al stevig verkouden en dus bevattelijk, maar hardlopen was voor mij een brug te ver. Wándelen dat bleek ik wel te kunnen. Dus de pahahaaden op en de lahahaanen in, vooruit met flinken pasch. Een beetje conditie is immers nooit weg als je kind opgroeit en je hockeytrainer tegen-wil-en-dank bent.

Ik wandelde al snel in een bijna even hoog tempo als Roos hardliep en dat beviel me prima. Helaas, zoals bij veel zaken kwam ook hier al vrij vlot de klad in: discipline en ik, wij gaan slecht samen.
Dat slechte samengaan, is ook de oorzaak van mijn aanhoudend overgewicht. Eten is lekker, drinken ook en sporten dus iets wat me aanmerkelijk meer moeite kost. Het gevolg laat zich niet alleen raden, maar is ook bijzonder zichtbaar. En het leverde me problemen op.

Deze voorjaarsvakantie ging ik net als vorig jaar op wintersportvakantie met Tom, Monique, Maria en een kudde vrienden. En ik had beloofd dat ik zou gaan skiën. Vorig jaar had ik me daar nog vakkundig van weten te drukken onder het motto van te zwaar en dus slechte knieën, maar men had mij de belofte ontfrutselt dat ik het tussenliggende jaar zou benutten om af te vallen en mijn conditie op peil te brengen, zodat ik dit jaar geen enkel excuus meer zou hebben..

Zie daar mijn problemen. Een belofte breken is niet goed, maar je knieën verzwieberen ook niet. Ik heb dus toch maar voor het eerste gekozen, maar dat is me wel in gepeperd hoor. Voor mij dus dit jaar wel winter, maar weinig sport. Voor volgend jaar heb ik wijselijk niets toegezegd, maar als je me diep in mijn hart kijkt, wil ik eigenlijk wel graag leren skiën, man wat gaat dat hard!!!

Dus wat betekent dat??
Eh, tsja, ehm... minder eten? minder drinken?
JA, maar ook sport! Dit jaar nog, actie, tempo, in de benen: wandelen!!!!!

dinsdag 15 november 2011

Minder mamma deze week

Hangerig, dwars, bijna pre-puberaal, maar toch pas acht. Mijn zoon had er geen zin in deze week.

Vrijdag begon het al, we visten hem op van een verjaardagsfeestje waar hij helemaal vrolijk aan het rond rennen was, alles prima in orde.. tot we thuis kwamen. Hangen op de bank en stront- chagrijnig, terwijl hij 10 minuten daarvoor nog de vrolijkheid zelve was. Ik voelde nattigheid.

Die avond pasten opa en oma op, want ik ging met Roos mee naar Derek Ogilvie (cabaret had niet leuker kunnen zijn!). Tom en zijn grootouders speelden monopoly, dus zoonlief ging ruim te laat naar bed. Wel na een enorme winst overigens! De volgende morgen moest hij vroeg op het hockeyveld staan en dus was er om 7 uur 's morgens ontbijt. Roos en Eva waren er mooi op tijd en konden meemaken hoe Tom ronduit náár tegen me deed. Ik werd er erg verdrietig van, maar gelukkig ving Roos alles goed op en zorgde ze er voor dat er een vrolijker Tommetje in de auto stapte op weg naar mamma Monique en zijn hockeyclub in Montfoort.

Daar aangekomen had hij ineens geen zin meer in een wedstrijd en liep te pruilen: koud en moe. Maar -'s avonds een vent, 's morgens een vent is het motto- dus hop, het veld op. En aan de andere kant er ook weer af, want hij wilde NIET spelen. Monique liep er heen en gaf hem de tijd om te mokken, mopperen en op te warmen in de kantine. Tom miste de eerste helft, waarin zijn team overigens opmerkelijk goed presteerde, in de rust stonden ze vóór!! Tijdens diezelfde rust kwam zoonlief terug naar het veld en speelde vervolgens vol enthousiasme de tweede helft mee. Uiteindelijk verloren ze weer met teveel tegen te weinig, maar er was beslist geen oorzakelijk verband, want Tom scoorde zelfs zijn eerste doelpunt! (ik was erg trots ja...)

Na de wedstrijd daalde zijn humeur in rap tempo tot het gemiddelde tot dan toe, ergens rond nul. En halverwege de weg naar huis kwam de aap dan toch uit de mouw: Tom wilde bij mamma Monique blijven. Daar was het veel gezelliger, bij mij is het saai. Doorvragen leverde weinig meer op dan een "saai, want weinig mensen over de vloer". Ik kon er niet zoveel mee, maar zag toch kans om er verdrietig van te worden: het is niet leuk, als je kind niet bij je wil zijn. Tom uitgelegd dat het prima was als hij bij zijn moeder wilde slapen, maar dat hij dan wel het verjaarsontbijt van Roos en Eva zou missen. Dat wilde hij niet, dus werd het een compromis: die dag spelen bij Monique en uiteindelijk slapen bij mij. Dat deed hij - volgens eigen zeggen omdat het nu eenmaal moest- met enige tegenzin, maar de verjaardag van zijn buurmeisje was kennelijk meer waard..

's Morgens was het heel gezellig, Tom tekende een mooie tekening voor Roos, en samen bakten we verse croissantjes, mangosapje erbij, eitjes en uitgebakken spek, thee en op naar de buren! Daar was de verjaardag van Eva al begonnen, Roos had haar wakker gezongen en de eerste tijd met haar dochter doorgebracht, maar toen de feestvarkens samen naar beneden kwamen deden we het zingen nog eens dunnetjes over. Kadootjes werden uitgepakt en de dag was begonnen..

En wat een dag!! Roos had heerlijke taarten gebakken, ik nog wat opgeruimd en vanaf 12 uur stroomden de mensen binnen. Oergezellig. Tom amuseerde zich uitstekend met Renske en Lonneke en vond het heel jammer dat de meiden niet bleven eten. Aan het einde van de dag ging hij met zijn andere moeder mee naar huis en hielp ik Roos nog even met opruimen om daarna doodmoe mijn bed in te duiken.

De volgende morgen werd ik heel heel vroeg wakker met een verschrikkelijke hoofdpijn en op zijn minst een grieperig gevoel. Werken zat er niet in, met een pijnstiller in bed was net te doen. Gelukkig pasten mijn ouders op zoonlief, dat was al gepland. Dus toen ik rond de klok van vier mijn nest uitkwam, was er voor hem goed gezorgd. Toch was hij maar matig vrolijk. Tijdens het stoeien viel het me op dat hij jaloers op Eva reageerde, puntje van aandacht dus.

's Avonds bij het naar bed brengen heb ik lang met hem gepraat... Hij miste zijn andere moeder vaak. Als het een gewone week was, zag hij haar bijna niet en dan was daar ook nog een vriendin die haar tijd op slokte en andere vrienden waar naar toe gegaan moest (hoe enorm de tegenspraak met de "gezelligheid want altijd mensen over de vloer" van een paar dagen terug). En de afgelopen week was ze thuis geweest, met veel tijd en aandacht voor hem. Fijn was dat en daar wilde hij meer van. Twee weken bij Monique wonen en één week bij mij leek hem wel wat. Mij trok het persoonlijk iets minder. Na lang praten werden we het eens: komende week nog bij zijn moeder, volgende week ook en daarna weer gewoon week op-week af...

Vanmorgen heb ik hem nog verzekerd dat hij mijn enige kind is, dat Eva lief is, maar wel mijn buurmeisje en dat niets en niemand hem van zijn zo felbegeerde eerste plaats zal kunnen afstoten. Nooit. Dat was een geruststelling en hij werd er een stuk gezelliger van. Samen naar school gefietst en -na een middag spelen bij Barend- samen weer naar huis getrapt. Fijn.

Na het avondeten is hij met Monique meegegaan, anderhalve week woont hij bij haar. Ik hoop dat hij daarna weer zonder problemen zijn oude ritme kan oppakken, want het leven mét kind is in vele opzichten leuker dan zonder, maar dat moet ons wel alletwee gelden...




woensdag 12 oktober 2011

Wedden?

Ik ben deelnemer aan een weddenschap.

In zichzelf niet zo bijzonder, ik mag graag een poging doen tot het vergaren van grote rijkdom en dat gaat eigenlijk alleen goed in weddenschappen, loterijen en aanverwanten. Toch gaat deze weddenschap om iets heel anders dan geld.

Ik heb met Tom gewed dat hij onmogelijk 4 weken zonder zijn Nintendo DS kan, want ik weet zeker dat hij inmiddels een computerslaafje is. Tom beweert het tegendeel, maar de inzet is een Wii-game, dat dan weer wel.

Op dit moment bevinden we ons in week drie en het is absoluut waar: hij heeft zijn DS-en (want tot mijn spijt beschikt hij over 2 van die krengen) nog met geen vinger aangeraakt. Sterker nog, hij taalt er niet naar. Ik ben verbaasd, maar ook ontzettend trots. Niet op het feit dat hij geen electronicajunk blijkt te zijn, maar op het alternatief dat hij verzonnen heeft: TOM LEEST.

Mijn zoon, die lezen net als school maar zo-zo la-la vond heeft boeken ontdekt. Ergens aan het begin van onze weddenschap waren we op visite bij Jip, één van Toms oudste vrienden. Met Jips moeder had ik het over lezen en dat het zo jammer was dat Tom zich daar helemaal niet mee bezig hield. Jammer omdat hij dat eigenlijk erg nodig heeft voor school: leesvaardigheid en spelling zouden met sprongen vooruit kunnen gaan, maar meer nog omdat lezen je zo'n mooie kans geeft om te ontsnappen aan de werkelijkheid en een tijdje te gaan wonen in je fantasie. Juist dát gunde ik hem zo ontzettend... maar ja, dat laat zich niet dwingen.

Marja had een oplossing, ze vertelde over een boekenserie waar Jip gek op is: Gregor de Bovenlander en ze vroeg Jip om Tom te vertellen waar het verhaal over ging. En dat deed Jip, vol enthousiasme... en eerlijk is eerlijk, ik werd bloednieuwsgierig naar die boeken en -veel belangrijker- Tom ook.

De week daarna stonden we dus in de bieb om het eerste exemplaar van de serie op te halen.. "de voorspelling" heette het.. spannend. En daarmee begon het. Tom las in bed, langer dan hij mocht, zoals dat hoort bij lezende kinderen. Tom wilde zijn boek mee in de auto, om verder te kunnen lezen en onlangs hadden we de topper: tijdens een verjaarsvisite bij een van zijn vrienden verveelde hij zich en kwam mij vragen om zijn boek (een Geronimo Stilton overigens, want hij leest op dit moment in drie boeken tegelijk). Mijn zoon, die lezen niks vond, zat rustig in een hoekje verdiept in zijn boek, terwijl zijn vrienden een computergame speelden...

En wéér haalde mama opgelucht adem.

donderdag 22 september 2011

OUD


Mijn hemel, wat gaat dat snel zeg. Ben ik net van de schok bekomen dat mijn kleine man een bovenbouwer is geworden, gaat hij zo maar drie hele dagen op schoolkamp. Tijdens de laatste vakantieweek hadden we het samen al over het kamp gehad Tom en ik. Hij zag het helemaal niet zitten.. twee nachten zonder mama in den vreemde... NIET LEUK! Het argument dat hij na vrijdag weer een hele week zonder mama zou moeten hield wat hem betreft geen steek, daar kreeg hij immers zijn andere mama voor terug?! Verhalen over 's nachts keten en speurtochten, spelletjes en macroni konden hem niet overhalen om het anders te zien. Hij wilde niet op kamp!

Het laatste vakantieweekend was Thijs gelukkig weer thuis en na een dag samen spelen zaten de mannen genoegelijk achter in de auto en vertelde Thijs hoe ontzettend veel zin hij had in het schoolkamp en hoe VET COOL het zou zijn. Tom riep meteen dat hij het ook cool vond en hoe enorm leuk het zou worden... Ik ving zijn blik in mijn binnenspiegel en hij haalde zijn schouders op en zei dat hij er echt veel zin in had.. We hebben er geen woorden meer aan vuil gemaakt: Tom keek uit naar zijn schoolkamp!



En vandaag was het dan zover. 's Morgens moest zijn tas gepakt, de slaapzak paste er niet meer bij en moest in een apart rugzakje, Bepakt en bezakt stonden we om half 10 op het schoolplein. Tom hoorde bij clubje "Gelderland" en had gelukkig meer aandacht voor zijn vriendjes dan voor zijn moeder (en zo hoort dat ook). In de bus dook hij meteen op een stoel aan de andere kant, maar leek toch wel heel blij toen hij ons weer ontwaarden. Toen de bussen eenmaal gingen rijden, zwaaide hij tot hij me echt niet meer kon zien (een man mist zijn mama hoe dan ook ).

Nu ja, en nu zit ik thuis en voel ik me alleen. Raar hoor, zo'n kindweek zonder kind. En als ik me dan bedenk dat hij niet bij zijn andere moeder is, dat kind van ons dat nooit langer dan 1 nachtje uit logeren gaat, dan mis ik hem dubbel zo hard! Hij wordt niet oud, nee ik ben oud geworden!
Posted by Picasa

zaterdag 17 september 2011

Hockey

Tom hockeyed bij een échte hockeyclub, HC Montfoort. Samen met zijn beste vriend Thijs maakt hij deel uit van JE6-2 (Jongens, nivo E, 6 tallen, team 2). Ze trainen op vrijdagavond, spelen wedstrijden op een onchristelijk tijdstip op zaterdagen en mogen sinds kort ook op de woensdagmiddag trainen...

Teamfoto: Coach Bas, Pepijn, Stijn, Niels, Ian, Thomas, Tom, Thijs en Tristan als keeper

En dat zou allemaal heel ok kunnen zijn. Ware het niet dat ik ook geacht wordt op alle zaterdagmorgen langs de lijn te staan, iedere andere woensdag de training te geven en alle 8 stuiterballetjes in dat team verwachten dat ik echt héél goed kan hockeyen (je bent toch trainster?!).

Kortom, mama sport ook. Nu ja, mama moet gaan sporten eigenlijk. Want dit houd ik natuurlijk nooit vol, die mannen rennen me er met gemak uit en das wel pijnlijk. Dus leef ik met allerlei goede voornemens: meer fitness, misschien trimhockey en anders joggen langs de Leidsche Rijn...
Voor alles is gelukkig een goed excuus te vinden: meer fitness gaat niet samen met kind en drukke baan, trimhockey is op maandagavond en dan heb ik om de week geen oppas en joggen is godzijdank bijzonder slecht voor mijn knieën, daar wordt alles alleen maar erger van! Nee, ik train ze wel op basis van autoritair gedrag en natuurlijk overgewicht!

Op de foto de eerste twee wedstrijden (respectievelijk 8-1 en 16-0 verloren) gelukkig hebben ze er allemaal nog plezier in!

dinsdag 30 augustus 2011

Hieperdepiep

Hieper de piep HOERA!!!!

Mama Monique is vandaag maarliefst 45 jaar geworden en dus moest er een ontbijtje op bed gemaakt worden door Tom. Daar kan hij nog wel een handje hulp bij gebruiken, want alhoewel hij de beste koffiezetter ter wereld is, valt het afbakken van croissantjes toch wel een beetje tegen. Mijn wekker liep dientengevolge om veel te vroeg af. Of, als ik heel eerlijk ben, hij liep helemaal niet af, ik was nog wakker.

Gisteravond ben ik nadat ik ijverig anderhalf uur gesport had, even bij Monique langs gereden, immers om 12 uur moet je met iemand toasten op een nieuw levensjaar toch?! Zo gezegd, zo gedaan.. maar ja, dan staat ondertussen de visie aan en is het gezellig en daarom toch al gauw een uur of 12 à 1 voordat ik huiswaarts keerde.
Thuis moest ik eerst mijn haar voor een tweede keer ontluizen, want na een dag of zeven schijnen al die eitjes uit te komen en wil je zo snel mogelijk weer een massamoord plegen, dus kamde ik mijn haar dat overwegend op stro lijkt en navenant goed kambaar is tot het 2 uur was, sprayde ik er de lotion in die luizen en eieren verstikt (lang leve het siliconen laagje) en besloot ik daarna om toch nog even mijn mail te lezen en één, ja echt één spelletje te doen op de computer. DOM Dom dom natuurlijk, want als ik eenmaal achter dat ding zit, is het laat voordat ik het weet.

En in dit geval vroeg dus. Om vijf uur zag ik naar bed gaan niet meer zitten, dus ruimde ik het huis wat op en reed naar de andere kant. Daar maakte Tom een prachtige tekening voor zijn moeder, want een kadootje kopen was naar zijn eigen zeggen "veel minder persoonlijk" en hij wist zeker dat mama liever een tekening van hem zou krijgen. Ondertussen bakte ik dus die bewuste croissants af en fabriekte de rest van het verjaarsontbijt om vervolgens samen met Tom naar boven te hobbelen en Hammetje jarig te zingen. We hadden een ouderwets gezellig ontbijtje, ik bracht Tom naar school en Monique sliep uit... je bent jarig of je bent het niet!!
's Avonds zijn we met de familie (Monique, Tom , mijn ouders en ik) uit eten geweest op uitnodiging van de jarige Job. Het eten was heerlijk, de sfeer opperbest en Monique alweer een jaar wijzer!
HIEPER DE PIEP HOERAAAA!

zondag 28 augustus 2011

en voort gaan we

Na het afscheid van Gwen, dat prachtig en verdrietig was, ging het leven verder. Kars, Roos en Eva vertrokken naar Canada, zie daarvoor de blog van Kars & Gwen, om ook daar de afscheidsceremonie bij te kunnen wonen en een stukje van Gwens leven van voor ze Kars leerde kennen te kunnen zien.

Hier begonnen de scholen weer en ging zoonlief naar de bovenbouw. Zijn nieuwe juf, Taniya (spreek uit als taNIEja) bleek aardig, maar wel wat strenger. Daar zijn Monique en ik erg blij mee. Nu maar hopen dat zich dat vertaalt in een harder werkend jongetje..

In week 2 bleek dat effect overigens nog minimaal te zijn. Maandag kwam Tom thuis met een schriftje waar "huiswerk" op stond. Navraag leerde dat dat volgens hem helemaaaal geen huiswerk was hoor, maar gewoon een schriftje waarin je wat kon oefenen als je zin had. Zin en oefenen, twee woorden die Tom nooit zonder voorafgaande ontkenning in één zin zal gebruiken. Dus woensdag toch maar eens bij de juf gecheckt... en jawel hoor, natuurlijk was het wél gewoon huiswerk: oefenen voor het dictee van vrijdag. Zie je wel zei Tom, ik zei toch dat het om te oefenen was. Vanaf dat moment moet hij van zijn strenge moeder zin máken.

Ook op een ander vlak was het duidelijk dat de school weer begonnen is: beestjes! Zonder dat we het wisten bleken we er een kudde nieuwe huisdieren bij te hebben, van het kriebelende soort: Tom had hoofdluis. En als Tom hoofdluis heeft, dan kan je er vergif op innemen dat ik ze ook heb: knuffelen, lekker tegen elkaar aan hangen, op donderdag in hetzelfde bed slapen. En ja hoor, ook ik moest er aan geloven.

Dus middeltje gehaald bij de apotheek, alles alles alles gewassen wat er te wassen viel (en mijn hemel wat is dat veel!) en natuurlijk alle vriendjes waarmee recent gespeeld was ingelicht, zodat ook daar de intensievere thuiscontrole van start kon. Komende week wordt spannend, dan zou
-met een laatste behandeling- het kwaad definitief verbannen moeten zijn. Ik hoop het maar!

woensdag 13 juli 2011

Kindloos

Drie weken zonder kind duurden vroegen echt oneindig lang. Gelukkig zijn de tijden veranderd en zie ik zoonlief eigenlijk iedere week een paar keer. Toch, in de vakantieperiode reken ik er minder op.

Gisteren was daarom dubbel, nee wat zeg ik, DRIEdubbel leuk:
In plaats van één kind, sliepen er in ene drie koters in mijn huis. Renske en Lonneke logeerden samen met grootvader en grootmama bij tante Roos. En nu heeft tante Roos best een groot huis, maar weinig logeerkamers, dus wilde die een kamertje bij mij "huren". Het was alleen onduidelijk voor wie die extra kamer zou zijn, voor grootmama of voor de meisjes?

Die vraag werd beantwoord toen Tom hoorde dat zijn favoriete Meyboommeisjes bij Roos op visite waren en mogelijkerwijs bij zijn andere moeder zouden kunnen logeren. Tom wilde natuurlijk ook hier slapen (alle weekverdelingen ten spijt) en daarmee was de verdeling van slaapplaatsen een feit: grootmama sliep bij Roos en de meiden en Tom bij mij.

En zo kon het gebeuren dat ik dinsdag thuis kwam uit mijn werk, om drie bijzonder vrolijke kinderen in de badkuip aan te treffen. De hoeveelheid water buiten het bad, deed niet onder voor het volume erin en de lol schaterde de trap af. Er werd op één kamer geslapen, dat spreekt. Wat daardoor ook voor de hand lag, was dat er eigenlijk pas om middernacht geslapen werd (nadat Monique haar "boze-mama-stem" had gebruikt), met wat hazenslaapjes tussendoor als ze elkaar even vergaten wakker te houden.

Om 8 uur 's morgens hebben we bij Roos ontbeten, met een -het slaaptekort in aanmerking genomen- vrolijke en levendige kinderschaar. Daarna is er in ruime mate trampoline gesprongen, geWii-d en rond gerend, heb ik nog een aantal pogingen tot thuiswerken ondernomen, om uiteindelijk samen met Roos eerst grootmama en de meisjes uit te zwaaien en daarna mama Monique en Tom gedag te wuiven.
Gelukkig waren Roos, Eva en ik uitgenodigd om bij Monique en Tom te komen eten, want na zo'n klein feestje is mijn huis opeens wel heel groot en stil hoor..

Tom kijkt trouwens al uit naar komende zaterdag, want dan komen Renske en Lonneke ook bij hun tante spelen. Dus vakantieperiode of niet, zaterdag is het weer gezellig druk..

vrijdag 1 juli 2011

Stepping up!

De één na laatste schooldag was bijzonder dit jaar:
het was Tom zijn overstepdag.

Oversteppen is een prachtige traditie op Tom's school. Het wil namelijk, dat de onderbouw (groep 0 tot en met 4) letterlijk onder in het gebouw huist en de bovenbouw (groep 5 en hoger) de bovenste etage van het pand beslaat.
















Om de overgang van onderbouw naar bovenbouw vorm te geven, steppen alle kinderen die naar de bovenbouw gaan om beurten de hele gang van de school door -die natuurlijk bomvol staat met alle klasgenootjes uit de onderbouw EN alle ouders en/of grootouders die de naam van de stepper scanderen- om uiteindelijk bij de trap uit te komen en daar al zwaaiend omhoog te klimmen naar de bovenbouw.

Tom hikte al weken aan tegen zijn oversteppen. Niet omdat hij niet kan steppen (geen idee wanneer hij dat geleerd heeft trouwens), ook niet omdat hij het nivo niet aankan, nee simpelweg omdat je in de bovenbouw veel harder moet werken en veel minder mag spelen. En dát ziet hij helemaal niet zitten. Hard werken is niet leuk, spelen wel.














(foto door Tjitske Sluis)

Gelukkig won op de dag zelf de spanning en de feestelijke situatie het van zijn weerzin tegen arbeid. Hij stepte dat het een lieve lust was en zijn moeder hield met veel moeite haar tranen binnen. Mamma Monique, Roos en oma hadden gelukkig minder last van de emotie.

Nadat alle kinderen langs gesjeesd waren, mochten ouders
boven een kijkje nemen in het nieuwe lokaal van hun kind.
Tom komt in "geel" en wordt een "IJsvogel" (daar waar hij voorheen een blauwe Graspieper was).

Zijn nieuwe juf was helaas ziek, dus die hebben we nog niet gezien. Dat had tevens tot gevolg dat zoonlief samen met drie andere kinderen wat verloren in het gele lokaal hing, daar waar de rest van de oversteppers aan het kringgesprek in de nieuwe klas deelnamen. In eerste instantie waren we natuurlijk wat verontwaardigd, maar later begrepen we dat het de bedoeling was dat alle IJsvogels-to-be zich in het rode lokaal vervoegden. Waarschijnlijk was onze man dat door de spanning even vergeten..

Als het om juf Taniya gaat hoopt Tom dat ze heel lief is, wij hopen dat ze heel streng is. Het beste is als we allebei een beetje krijgen waar we op hopen.

Omdat zo'n eenmalige gebeurtenis toch wel heel bijzonder is, kreeg Tom een toepasselijk kadootje van me.. een trendy alu-step. Mijn verwachting was dat hij dat thuis leuk zou vinden, maar zich er verder niet mee zou vertonen.. steppen is immers voor kleintjes?
Maar niks was minder waar, de dag na het oversteppen was de laatste schooldag en dus speelgoeddag: de DS ging mee, maar zijn step ook en op alle foto's van die dag heeft hij zijn step stevig in de knuisten.


donderdag 21 april 2011

Romantiek?

Het kan snel gaan in de wereld.

Schreef ik eerder deze week dat Tom zichzelf te jong vond voor verkering, gistermiddag begreep ik dat hij toch voor de bijl was gegaan. En vandaag resulteerde dat al in een heus kado van zijn nieuwe vriendinnetje: hij heeft een hele mooi plastic dinosaurus van haar gehad.

Met de moeder van het betreffende meisje heb ik nog even staan kletsen -een mens moet zijn aanstaande schoonfamilie kennen nietwaar?- en het bleek dat Nikki echt een week verdrietig is geweest om Toms eerdere weigering. Gelukkig kon haar vader haar troosten met de mededeling dat Nikki's moeder óók nee had gezegd in eerste instantie en het toen toch nog allemaal goed kwam.. l'Histoire se repète! Ze vroeg ook of Tom de brief nog had, die haar dochter een maand geleden aan hem had geschreven..

Van het bestaan van de brief was ik op de hoogte, van het lot van het epistel ook. Tom vertelde een maandje terug nonchalant dat hij een brief van Nikki had gehad.. OW leuk riepen zijn moeders in koor (toevallig beiden aanwezig op dees heugelijke dag), mogen we hem lezen??
En wat zei onze Don Juan??? Neeeej, die heb ik weggegooid hoor!
Zijn eerste liefdesbrief lag op de bodem van de prullenbak, op het gebied van romantiek moeten we hem dus duidelijk nog bijscholen..

(het moet overigens een hele mooie brief geweest zijn, mama Niki vond het jammer dat ze er geen kopietje van hadden gedraaid... en wij betreurden dat ook!)

woensdag 20 april 2011

Verstandig


Mijn huwelijk was niet direct een succes te noemen. Nadat we toch al zo'n 4 jaar samenwoonden, moest er getrouwd worden. Of ik dat nu wilde of zij, weet ik niet eens meer. Het zou best eens mijn overromantische wens geweest kunnen zijn. In elk geval stapte ik in het huwelijksbootje en dobberde wat rond...
Na het trouwen mag je gehoor geven aan je kinderwens en dat deden we, mijn kinderwens eigenlijk, maar zij werd zwanger (gelukkig). Bijna drie jaar na ons trouwen werd onze prachtige zoon geboren. Nog een jaar verder zetten wij ons huwelijk, wat eigenlijk een partnerregistratie was, om in een écht huwelijk en een half jaar daarop gingen we uit elkaar. Tom was toen anderhalf.

We zijn er van overtuigd dat hij niets heeft meegekregen van wat er zich boven zijn hoofdje afspeelde, vooral omdat we al die tijd geprobeerd hebben om hem buiten schot te houden.
Toch twijfelde ik van de week aan het succes van al die inspanningen. Tijdens de maaltijd spraken we over trouwen, kinderen krijgen en aanverwante zaken..

Zoonlief vond het raar dat twee mannen of twee vrouwen ook konden trouwen... dat is raar! Waarom? Nou gewoon (tjemig moeder, dat snap je toch zelf ook wel! straalde hij uit)!!!
Moeder snapte er niets van en dacht terug aan de zomervakantie, waarin we het boek met seksuele voorlichting hadden bekeken. Leuk boekje met veel aandacht voor de softe kant van seks: verliefd worden. In dat boek worden de verschillende relatievormen bekeken en ook toen begreep Tom er geen hout van dat meisjes ook op meisjes verliefd zouden kunnen worden. Dat zijn beide moeders een vriendin hebben en zijn pa een vriendje, kwam niet bij hem op...
Zo ook deze keer. Toen ik hem vrolijk uitlegde dat mama en ik toch ook getrouwd waren geweest, keek Tom even op en zei toen "dat is anders" en daarmee was voor hem de kous af.

Vanmorgen had ik het er op school over met de moeder van een van Toms beste vrienden. Ze moest er erg om lachen, want voor Thijs is een homohuwelijk of een verliefdheid tussen twee vrouwen geen enkel punt: "Tom heeft toch ook twee mama's?!" Verder vertelde ze me dat haar zoon sinds korte tijd officieel "verkering" heeft en dat ze gehoord had dat Tom "nee" had gezegd toen hij werd gevraagd door een ander meisje. Niki is helemaal verdrietig zei ze.

Tsja, dat was geen nieuws voor me, eerder al had Tom verteld dat het meisje dat hij ont-zet-tend leuk vind, verkering aan hem had gevraagd. En ook dat hij "nee" had geantwoord.
Nee mamma, daar ben ik toch nog veeeel te jong voor?! zei mijn wijze zoon van 8.
Ik kon een grinnik bijna niet onderdrukken, mijn kind is verstandiger dan ikzelf, als het om relaties gaat!