Toen mijn lief een aantal jaar geleden voet over de drempel zette, vond Tom dat maar niks. Zijn mamma was niet om te delen, die was voor de heb! Toch bracht Roos hem iets goeds: Muis verhuisde met haar mee.
Muis leefde gelukkig in Toms kamer, maar besloot op een dag dat hij Roos miste en vertrok. Toms verdriet was veel groter dan verwacht en gelukkig kon ook muis niet goed zonder zoonlief, dus op een mooie avond,toen we net de trap op wilden lopen op weg naar dromenland, krabbelde er iets aan onze voordeur... Tom deed open en vond daar muis op de stoep. Zijn geluk was oneindig en muis beloofde met de poot op het hart, dat hij nooooit meer weg zou lopen.
Samen met zijn beste vriendje beleefd zoonlief de mooiste avonturen, zo kamperen we nu al ochtenden lang op een camping. Compleet met zwembad en bijbehorend bommetje, wordt ik elke morgen door Tom en muis natgespetterd en platgesprongen in mijn eigen bed.
Sinds kort mag muis ook af en toe mee naar beneden. Tom moet dan wel extra goed op hem passen, want voor je het weet ziet Poemba, een van onze katten, een lekker hapje in hem. Muis vind het ook maar zozo-lala, want eigenlijk veel te eng.
Eergisteren bedacht Tom een prima verstopplekje voor muis, hij mocht beneden onder een kussen in het mandje van de Wii-motes liggen wachten tot Tom weer uit school zou komen. Muis wachte en wachte...want Tom kwam wel uit school, maar had een vriendje te spelen meegebracht en muis vergeten...
...tot hij daarnet huilend wakker werd:
MUIS WAS WEG en hij wilde naar muis toe!! Misschien was ie wel opgegeten, of weer weggelopen. Onmetelijk was zijn verdriet. Natuurlijk viel het mee. Muis was al lang weer naar boven geklauterd en dook meteen Toms bed in. Een dikke knuffel, tranen drogen, Muis in zijn armen en lekker slapen.
Mamma delen, dat lukt inmiddels wel, maar Muis missen is nog steeds een brug te ver!
donderdag 14 februari 2008
zondag 10 februari 2008
Feestje
Het leek te zijn geland, tot de verjaardagsfeestjes op school hun intrede deden. Veel praktischer in de chantage, want ook kinderen die toch al weten dat ze je beste vriend nooit zullen worden, zijn gevoelig voor uitnodigingen voor zulke festijnen. En ach, als zoiets op school goed werkt, waarom zou mamma dan niet reageren?
Mamma haalde haar schouders op en vertelde dat háár feestje anders wel het eerst volgende feestje zou zijn en dat gaf te denken: "Mamma, als ik op jou feestje mag komen, mag jij ook op het mijne komen."
Over dat snoepje hebben we het niet meer gehad.
maandag 14 januari 2008
Stom!
School is niet leuk. Hoe vrolijk hij 's morgens ook naar binnen huppelt en hoe enthousiast hij 's middags ook naar buiten raced, op de vraag of het leuk was op school is maar één antwoord mogelijk: "School is niet leuk." Nu ja, das een jokje... er zijn twee antwoorden mogelijk: "kweetniet" is ook een veel voorkomende reactie, maar mag dan weer worden uitgelegd als "school is niet leuk".
Inmiddels is zijn antwoord wat veranderd. Als ik hem vraag wat hij vandaag gedaan heeft op school, dan is de reactie dat hij "niet aan aanbod heeft meegedaan, want dat is stom". Aanbod, das op deze school eigenlijk les. Iedere dag is er verschillend aanbod en kan je kiezen wat je wilt leren. Jongere kinderen zijn daar nog niet toe verplicht, maar worden wel sterk aangemoedigd. Zoonlief weigert categorisch.
En terug is het gevoel: is dit wel de goede school? Wat nou als hij vreselijk gaat achterlopen omdat het STOM is? Wat nou als hij straks op zijn tiende nog niet kan lezen of schrijven?? "Ik wil niet leren schrijven, dat is stom!" Met zijn vier jaar weet hij dat in ieder geval zeer helder in zijn moeders hoofd te graveren... en ma? Die piekert verder..
Gisteren na een verjaarsvisite bij mijn schoonfamilie, besloot mijn zoon dat het tijd was om iedereen die hij lief vind uit te nodigen voor zijn eigen verjaardag. Dus haalde ik de schilderspullen uit de kast, want sinds vorig jaar is het traditie dat zijn verjaardagsuitnodiging bestaat uit een door hem zelf gemaakt schilderij, dat we dan weer fotograferen en laten afdrukken. Kwasten, palet, de goede kleuren en aan de slag: het eerste wat op het doek verscheen was een hele grote vijf, daarna zijn eigen naam en vervolgens (met behulp van een spiekbriefje) de namen van alle kinderen die hij die dag gezien had en ook op zijn feestje wilde tegenkomen. Met z'n tong uit zijn mond van inspanning kregen alle moeilijke letters vorm, soms van links naar rechts, soms in onnavolgbare volgorde en heel af en toe een ietwat vrije vorm, het werd een schitterend doek!!
Stom hè, die zorgen...
donderdag 11 oktober 2007
Morgen mamma

Iedere woensdagavond heeft zo zijn charme, vandaag begon de avond lui voor de visie met een groot bord door mijn lief gebakken pizza. Niets is zo lekker als door een ander zelfgemaakte pizza. Artisjokken, salami, champignons, noem maar op... alles was daar! De visie was mij ook goed gezind met een leuke Fosterfilm en één van mijn twee kersverse katten besloot voor het eerst dat het vrouwtje de plek bij uitstek was om op in slaap te vallen.
Zo'n avond waarvan je denkt: beter dan dit wordt het nooit! En toch hè, het knaagt als je zo ongestoord kan hangen, nooit naar boven hoeft te rennen, gewoon je hele film in één rukt uit kan kijken (de reclameblokken niet meegerekend) en eigenlijk is het een beetje saai. Je hóórt tijdens zo'n film tenminste één keer billen af te vegen, tranen te poetsen, voor jan-met-de-korte-achternaam naar boven te hobbelen. Je hóórt de clou van de film te missen voor een glaasje water of een gevallen beest..
Morgen is het weer zover, dan ben ik weer mamma.
Mamma van de liefste zoon in de wereld.
Mamma die inwendig moppert als ze naar boven moet hobbelen nadat zoonlief vrolijk zijn "mamma, ik moet plassen" door het huis heeft gejubeld.
Mamma die godsgelukkig is als ze haar kind over zijn bolletje aait als hij weer lekker in zijn bed ligt. Mamma die het lekkerste wakker wordt als kind roept dat zijn oogjes open zijn.
Mamma die toch liever fulltime mamma en halftime werkert zou zijn...
Morgen!
dinsdag 2 oktober 2007
Jammen
Jamsessies, het begon allemaal in september, tijdens een schoonfamilieweekend.
Terwijl ik altijd dacht dat je tijdens jamsessies muziek moest produceren, bleken zij daadwerkelijk jam te fabrieken.
De muziek kwam later in een soort digitale jamsessie. Mijn ouders waren de 22ste september maar liefst 40 jaar getrouwd en in navolging van een goed idee eerder dit jaar, hebben we samen met alle vrienden en aan-verwanten een schitterende CD samengesteld.. iedereen droeg een nummer bij met eigen herinneringen. Jammen, maar dan na elkaar. Ook hier een goed resultaat.
Het toppunt heb ik afgelopen weekend mogen meemaken: MONSTERJAM. Niks jam, niks muziek!! Razende motoren en enorme auto's die de zwaartekracht tarten en levensgevaarlijke stunts uithalen. Tom was vorig jaar met zijn oom naar zo'n happening geweest en leefde er al een jaar naar toe. Jordy en mamma Monique mochten ook mee en zo kwam het dat wij zaterdagmorgen vroeg, wat zeg ik, heeeel vroeg, gevijven richting Arnhem afreisden.
Het feest begon met de PITparty: je zet een kudde auto's in een stadion, laat daar een serie ouders met kinderen en een enkele volwassen gek los, zet de bestuurders van die auto's klaar met een stift in de hand en iedereen amuseert zich. Monique heeft uren in rijen doorgebracht om handtekeningen voor Tom te scoren.

Terwijl ik altijd dacht dat je tijdens jamsessies muziek moest produceren, bleken zij daadwerkelijk jam te fabrieken.
Jawel van die zoete troep voor op je boterham. Fruit schoonmaken en in stukjes hakken, geleisuiker erbij en koken maar. Veel simpeler dan ik ooit had kunnen vermoeden en met heerlijke resultaten. Tom vond het helemaal het einde en heeft -natuurlijk- aardbeienjam gemaakt.
De muziek kwam later in een soort digitale jamsessie. Mijn ouders waren de 22ste september maar liefst 40 jaar getrouwd en in navolging van een goed idee eerder dit jaar, hebben we samen met alle vrienden en aan-verwanten een schitterende CD samengesteld.. iedereen droeg een nummer bij met eigen herinneringen. Jammen, maar dan na elkaar. Ook hier een goed resultaat.
Het feest begon met de PITparty: je zet een kudde auto's in een stadion, laat daar een serie ouders met kinderen en een enkele volwassen gek los, zet de bestuurders van die auto's klaar met een stift in de hand en iedereen amuseert zich. Monique heeft uren in rijen doorgebracht om handtekeningen voor Tom te scoren.
Jordy, Tom , Roos en ik slenterden tussen de massa mensen door, om zo af-en-toe in de buurt van een auto te komen, vooral herkenbaar aan een toenemende mensdichtheid..
Daarna buiten het stadion wat eten en drinken en vervolgens in de rij voor "ons vak". Bleken we toch schitterende plaatsen te hebben!! De show, waar ik niet direct naar uitkeek, was echt spectaculair en ik moet mijn zoon helemaal gelijk geven: jammende monsters zijn vetcool!!
Ik kijk nu al uit naar volgend jaar...
Ik kijk nu al uit naar volgend jaar...
woensdag 27 juni 2007
Schoolgaande kinderen
Jarig zijn is één ding, maar zo oud worden dat je kinderen naar school gaan is een heel ander verhaal. Nu heb ik maar één kind dus dat scheelt de wereld, maar toch...
In maart werd hij vier en begon voor hem het leven van
verplichtingen. Met name de eerste weken was school een zware plicht. Niks leuk, iedere ochtend voltrok zich weer een klein drama (uitgestrekte armpjes "neeeee mama, ik wil bij jou blijven!!!" ) maar inmiddels blijkt de plicht ook zijn aardige kanten te hebben...
Spelen met vriendjes, een lieve juf, schoolreisjes naar verre speeltuinen (mama, daar moet jij ook met mij naar toe hoor!) en -natuurlijk- af en toe vakantie.
Ja, vakantie!! Even terugvallen in die pré-verplichtingen staat. Het blijft een heerlijkheid die ons allemaal herinnerd aan de tijd van voor vier.
In maart werd hij vier en begon voor hem het leven van
Spelen met vriendjes, een lieve juf, schoolreisjes naar verre speeltuinen (mama, daar moet jij ook met mij naar toe hoor!) en -natuurlijk- af en toe vakantie.
Ja, vakantie!! Even terugvallen in die pré-verplichtingen staat. Het blijft een heerlijkheid die ons allemaal herinnerd aan de tijd van voor vier.
woensdag 7 februari 2007
Life as usual
We zullen zien.
Toch is veertig wel heel dichtbij. Nog twee jaar en dan mag ik mij zelf middelbaar noemen. Als ik er over nadenk: ik heb al heel wat middelbare vrienden... gek eigenlijk. Ouder worden is een soort van sluipende ziekte. Je voelt er niets van, maar opeens blijk je het wel te zijn.
Bediening die "U" en "Mevrouw" gaat zeggen in een restaurant, bediening die overigens steeds jonger lijkt te worden. Niemand die meer vraagt hoe oud je bent als je een bioscoop of club in wilt... sterker nog medelijdende blikken bij binnenkomst van sommige gelegenheden (ach zooo oud en dan toch nog hier stappen... tssss)
Nog een jaar of twintig erbij en ik ben uitgerangeerd, een bijna pensioen gerechtigde, een grijze plager (dat klinkt dan wél weer aantrekkelijk). Je zal zien, dan gaan mensen je hulp aanbieden bij van alles en nog wat. En stel je voor dat ik dan nog niet uitgeleefd ben en er twintig bovenop doe, zeg... Pfffff
Tachtig hè... het lijkt net zo ver weg als veertig..... twintig jaar geleden!!
Abonneren op:
Posts (Atom)
