zaterdag 9 april 2011

Sociale handicap?


Tom heeft een sociaal leven waar je Ú tegen zegt tegenwoordig...

Het begon afgelopen vrijdag toen hij eindelijk bij Finn kon spelen, die afspraak zat al zeker twee weken in de pen, maar het kwam er niet zo van. Tot deze vrijdag dus.

Op zaterdag kwam Jordy spelen en bleef logeren. Zelf was ik in de ochtend Maria aan het helpen verhuizen, maar brak dat voortijdig af, waarna ik kon genieten van twee toch al grote mannen die in en om het huis rommelden. In de middag moest Jordy een voetbalwedstrijd spelen, waarvoor zijn moeder hem kwam ophalen. Tom en ik gingen de tweede helft kijken en konden zo zien hoe Jordy's team een prachtige 1-0 voorsprong zag verdampen tot een 2-2 gelijkspel, wat gezien de spelverhouding nog steeds een uitstekende prestatie genoemd mag worden. Thuis ging het vuur in de BBQ en na het eten speelden de mannen buiten tot het begon te schemeren. Daarna hadden we een filmavond en keken Marmaduke (afrader!) de mannen lachten zich slap, aten popcorn en dronken cola, Roos en ik keken wat sip en hielden het bij een kopje thee.. werkelijk wat een baggerfilm was dat! Om 23:00 uur was het toch echt de hoogste tijd en vertrok het volk naar de logeerkamer, waar ze samen in het grote bed konden slapen..

De zondag was een voortzetting van de zaterdag en erg gezellig (ook daar ben ik overigens wat uurtjes er tussenuit gepiept om mijn lief te helpen)..

De maandag is er in mijn hoofd even tussenuit gepiept, het zou zomaar kunnen dat Tom die dag zowaar geen vriendjes mee naar huis nam.

Dinsdag pasten oma en opa op en kwam Barend spelen, de heren produceerden allebei een keurige tekening voor de meester-en-juffendag

Woensdag is hockeydag en hockey betekent Thijs. Dat was dus weer dikke pret, mannen van school opvissen om laten kleden, uurtje hockey (mooi!! mamma doet even boodschappen) en daarna naar huis (maar eerst even de boodschappen doen die mamma is vergeten) om daar de rest van de middag te spelen. Thijs kon wel blijven eten vonden ze, want BBQ is natuurlijk wel erg verleidelijk. Dat vond Thijs' mamma ook... dus ook ouders en zusje uitgenodigd en zo dus met zijn alle vlees verbrand. Knus. En toch ook wel lekker, ja. Toen Thijs en family huiswaarts keerden, piepte Tom dat hij met ze mee wilde. Dat mocht, dus in een noodtempo samen zijn logeerspullen bijeen gegraaid..

Op de trap naar beneden vroeg Tom me bloedserieus: "Mamma, vind je het héél erg, dat ik een nachtje niet thuis slaap??" Kussen kon ik hem! En uiteraard antwoorde mamma dat ze hem enorm zou missen, maar het helemaal niet erg vond: uit logeren gaan is leuk!!!! Lekker doen hoor. Heb ik hem gemist? Ja natuurlijk, maar ik heb het opgelost door met Monique het casino in te gaan, waar ik de hele avond lol had voor 5 euro (zo bleek achteraf) .

Donderdag liepen we van school naar de auto, toen iemand op een fiets aan kwam rijden en Tom vroeg of hij wilde spelen. Dus die middag speelde Tom bij Bas. Hij had het ook daar erg naar zijn zin en kwam terug met een blauwe wang (want een blauw oog zit hoger). Isa had wat lomp rond gemarcheerd en en passant zoonlief een trap tegen het hoofd verkocht... het ziet er indrukwekkend uit. Alsof hij een heuse vechtersbaas is.

Vandaag eindigde 'mijn' week met visjes eten na schooltijd (op vrijdag staat hier de visboer met de lekkerste kibbeling) en onderwijl Rapunsel kijken (AANRADER!!) We hebben er alletwee van genoten. Ik ook omdat Tom zo ontzettend klef was (ja hoor ik ben lief!) Om 14:00 uur liep de film af en de school uit. Dat wil zeggen de bovenbouw, waar Dante in groep 5 zit. Op naar Dante dus om te spelen... prima, vond ook Dantes mamma. Om half 6 heb ik kind weer opgevist om samen zijn speelgoed voor komende week thuis op te halen en daarna hebben we zijn andere moeder opgevist, die ons trakteerde op een heerlijk maaltje grieks buiten de deur. Om negen uur zoonlief naar bed gebracht en nog een kopje uitgeputte-mamma-hangt-op-de-bank-thee gedronken om vervolgens huiswaarts te keren.

Als ik dan zo'n week overzie denk ik: enig kind, hmhm die worden toch altijd een beetje sociaal gehandicapt, toch?

zondag 27 maart 2011

Één keer is genoeg!


Nu zijn ma faalde in jonger worden, heeft zoonlief besloten om ouder te worden. Een heel jaar in één dag!
Vrijdagmorgen begon met ontbijt op bed voor het feestvarken. Dus Roos, Eva en ikzelvers stonden bijzonder vroeg naast onze bedjes, zodat we om half zeven -jawel: 6 uur 30- konden aanbellen bij zijn andere moeder, waar het feest zou losbarsten. Al snel daarna kwamen oma en opa Big, oma en opa en pappa en Rik op visite.. allemaal met pakjes!!!

Later die dag hebben we een ultiem lui verjaardagsfeestje geregeld: we visten zijn vriendjes op bij school, hebben ze in de auto geladen en weer losgelaten bij een klim- en klauterparadijs, waar taart en limonade klaar stonden en ze zich daarna lekker konden uitputten.
Aan het eind van de middag een uurtje gebowled en uiteindelijk het toen al aardige vermoeide spul een bord frieten met vette hap voorgeschoteld en voor ze misselijk werden weer bij de respectievelijke ouders afgeleverd. Iedereen was tevreden en wij niet in de laatste plaats.

De dag erna, zaterdag, hadden we kaartjes voor HAIR, de musical. Wat we ons niet hadden gerealiseerd, was dat het hele ding in het engels was en Tom er dus geen yota van begreep. In de pauze bood ik hem dus aan om de tweede helft lekker samen er tussenuit te knijpen en Roos en Monique achter te laten.. Maar nee, zoonlief vond het wel interessant en wilde toch maar blijven. Het is een bijzonder kind, dat is het! Na afloop ging Roos naar Breda om dochterlief op te halen en zijn wij met zijn drietjes uit eten geweest. Mjammie, japans!!

Zondag waren de volwassenen welkom om Tom te feliciteren en dat deden ze in grote getalen. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat was het druk in mijn huis. We hadden stralend weer, dus de tuin was minstens zo druk als de woonkamer en iedereen had het bijster naar zijn zin. Aan het eind van de dag konden we de schade overzien, Tom was bedolven onder de meest mooie Legodozen en had werkelijk alles gehad wat zijn hartje begeerde.

Het was een leuk weekend, maar gelukkig is hij maar eens per jaar jarig!

maandag 10 januari 2011

Herstel

Al vier weken ben ik nu aan het sukkelen. Weinig lucht in de longetjes, een blaf waar een volwassen zeehond jaloers op zou zijn en een stem waar Janis Joplin niet aan kan tippen (had ik die whisky ook maar gedronken!) Kortom, ik ben overmatig verkouden.

Omdat je altijd baas bóven baas hebt, bedacht Monique (die ook wel wat hoestte, maar aanmerkelijk minder dramatisch) dat ze tijdens het hond uitlaten best een slippertje kon maken. En dat deed ze, letterlijk. Wat we altijd al dachten werd bewezen... ze is WEL op haar achterhoofd gevallen ;-)

Op een hele lelijke manier, want wat ook werd bewezen was dat er wel degelijk hersens in haar hoofd wonen. Die werden door de val zwaar geschud. Monique moest dus rustig aan doen. Jaja, da's net zoiets als tegen een vis zeggen dat ie beter even niet kan zwemmen, maar de dreiging van eeuwig durende hoofdpijn hielp. Ze doet kalm aan en nu na anderhalve week gaat het al een stuk beter.

Zoonlief bewees dat herstel volledig samenhangt met leeftijd. Daar waar zijn moeders weken sukkelen, zag zoonlief kans om op vrijdag heel ziek te worden (39,8 koorts, overgeven, hangerig, niet eten... nu ja, alles wat bij een goede griep hoort), dat zaterdag nog vol enthousiasme voort te zetten, om vervolgens op zondag volkomen herstelt te zijn, met een vriendje te spelen en naast pannenkoeken ook een groot bord salade te verorberen.

Ik wil niet beter worden, ik wil jonger worden!

woensdag 5 januari 2011

Das nou jammer!

Ja ja, sinds 13 november is het zover. Tom en ik hebben een buurmeisje, Eva. Ze is klein, ze is schattig én ze is een baby.

Dat betekent dus slapen tot het saai wordt, flessen vol melk en even veel luiers vol poep, maar bovenal huilen, huilen, huilen... En heel soms ben ik dat dan een beetje zat en verzucht ik dat ze nu wel weer even stil mag zijn.

Zo'n zucht ontsnapte mij ook op de vrijdag voor het Sinterklaasweekend. Eva weigerde het leven leuk te vinden en bleef maar huilen. Tom zat op de bank naast me te DS-en en was het hartgrondig met me eens. Met een grijnsje keek hij naar me op en zei: het is vrijdag, das nou jammer mam, maar weet je waar ik dadelijk ben?? Het leedvermaak droop van zijn gezicht en zijn wisseldag was duidelijk nog leuker dan anders.

DAT vond Roos ook. Want uit de keuken klonk een hartelijk gelach en de opmerking "ja Yolan, bedenk maar waar Tom dadelijk is!!"

Het kwartje viel bedroevend langzaam, maar wie het laatst lacht heeft overduidelijk het meeste lol.. Tom ging dat weekend met Roos en Eva mee naar grootvader en grootmama....

zaterdag 29 mei 2010

sportieve dagen

Tom fietst nu al een tijdje. Het koste moeite hoor, dat wel. Roos oefende een week met hem, want eerdere pogingen met zijn mama hadden niet het gewenste resultaat (mama krom van de rugpijn en Tom lopend naar huis want geen zin meer).

Maar goed na een week intensief fietsen met Roos - die ik overigens nog nooit zo actief heb gezien- was het dan toch zover... Tom kon fietsen. Ik was daar niet bij, maar kreeg een mmsje van Mi-Clara, die samen met Monique de prestatie gade sloeg. Zelf opstappen lukte nog niet, maar fietsen was geen probleem meer. Opstappen ging een dag later overigens ook prima..

Nu was het dus nog een kwestie van oefenen en Roos bedacht een fietsdiploma, wat verdiend kon worden door op en neer naar school te fietsen en das best nog een eind hoor! En ik beloofde Tom een nieuwe fiets als hij dat zou presteren. Vooral ook omdat bij de oude zijn knieen nagenoeg tegen zijn kin stoote..

Een paar weken later wilde ik vast samen met Tom en Monique naar een leuke fiets gaan kijken, maar zoonlief voelde zich nog niet opgewassen tegen de prestatie die bij een nieuwe fiets hoorde en wilde niet lekker gemaakt worden. Geen fietsenwinkel dus.

Vandaag gingen we op de fiets boodschappen doen bij de C1000, want de voetbal-gogo's hebben hun intreden gedaan en daarmee is de supermarktkeuze niet meer geheel vrij als het aan zoonlief ligt. Op de terugweg besloot ik om in plaats van naar huis, richting school te fietsen en Tom trapte vrolijk mee op zijn 16 inch wieltjes..

Toen we de school bijna konden zien, stopten we en wees ik hem de fietsenwinkel aan die net iets verder weg lag dan de school. Daar zijn we dus heen getrapt en hebben een hele stoere fiets uitgezocht voor Tom. Bij het uitproberen was Tom echt een bikkel, want toen hij wilde stoppen zette hij zijn voet net zo dicht tegen de fiets aan als hij gewend was, maar aangezien deze een stuk hoger was, kukelde hij direct om. Maar dat oefening kunst baart was Tom inmiddels wel duidelijk, hij kwam overeind, stapte op en fietste weer weg. Vanaf dat moment ging afstappen goed.
Hij fietst nu een stuk sneller en stabieler. Is zo trots als het maar zijn kan en dolgelukkig met zijn nieuwe aanwinst. Morgen gaan we op de fiets een vriendje ophalen en maandag vast ook op de fiets naar school... mijn sportieve dagen zijn definitief aan gebroken!

maandag 4 januari 2010

Hoge hoed

Kerstvakantie. En sneeuw!

Tom is helemaal gelukkig, want wat is er leuker dan mama bekogelen met sneeuwballen?? Helaas is deze mama saai en onverwacht snel als het op het ontduiken van natte rommel aankomt. Het blijft dus bij een paar rake ballen tegen het autoraampje. Zoonlief is blij als hij later die dag naar mama Monique mag... die gooit natuurlijk wél met sneeuw.

Later die week is hij nog veel blijer als gebleken is, dat er hele gevechten gehouden kunnen worden met zijn moeder. Tom is natuurlijk de winnaar. Als de ergste sneeuw over is, begint ook de tweede vakantieweek en op eerste kerstdag verhuist zoonlief weer mijn kant op. Voor het eerst dit jaar genieten we het kerstdiner met zijn drietjes, Tom en zijn mama's. Het is bere gezellig! Tweede kerstdag blijven we nog even in de oude familiesamenstelling en eten we lekker bij opa en oma.

Dan is kerst toch echt voorbij en begint het gewone vakantieleven weer. Lekker spelen bij vriendjes en als mama weer eens vond dat er ook zonder TV gespeeld moest worden, waren ouderwetste spelletjes een prima tijddoder.

Zo kwam het dat zoonlief, Roos en ik op een mooie wintermorgen aan het monopoly moesten. Nu ja, Tom wilde en wij moesten zeg maar. Zoals altijd speelde ik met de racewagenpion, koos Tom voor de hoge hoed en Roos de vingerhoed. Voor de verandering ging het mij (in eerste instantie) voor de wind. Uiteraard won Roos (want zo doen we dat altijd met spelletjes: ik doe als of ik het kan en Roos kan het ook echt).

In de tussentijd moest Tom mij met enige regelmaat betalen voor een mooie Haagse straat. Báálen!! En dat liet hij me weten ook: "mama, ik trap al jouw straatlantaarns kapot hoor!" Vandaal in de dop die kleine! Intimiderend vroeg mama wie hij daarvoor mee dacht te nemen. Niet onder de indruk had hij zijn antwoord meteen klaar: het konijn dat in zijn hoge hoed zat natuurlijk..

Speelt u monopoly?
Waak dan over uw straatlantaarns als de hoge hoed langs komt!

woensdag 7 oktober 2009

Slim, slimmer, slim

Zoonlief is fantastisch. De hele week is hij al stalend, de weken daarvoor eigenlijk ook al. Kennelijk is de tijd van vreselijke periodes afgewisseld door dit soort bliss voorbij en mogen we dit geluk tegemoet zien tot de pubertijd haar intreden doet.

Tom valt op school op. Hij is druk, heeft veel vrienden, rekent fantastisch, maar zijn enorme woordenschat is misschien nog wel het meest opmerkelijk. Moeilijke woorden, maar eigenlijk altijd perfect gebruikt. Dus niet alleen van horen zeggen, maar compleet met begrip. Typisch een kind dat (te) veel tussen volwassenen zit en zoals onze buurjuf zegt, in een rijke taalomgeving verkeerd ...

Trots dus, wat een kanjer, die kleine man van ons... Gisteravond zaten de trotse moeders gezamenlijk aan de dinertafel. We aten brocolisoep. Vies!! wist Tom, niet gehinderd door enige ervaring. Toen hij toch een bordje moest van zijn vreselijke moeder, bleek de soep natuurlijk eigenlijk heel lekker te zijn (ik kan zijn smaak inmiddels heel redelijk inschatten), maar door de gember misschien ietsepietsie pittig. Dat vond Tom ook:
"Mam deze soep is een beetje heet in mijn nek!"

Het was overigens dé dag voor verhaspelingen. Zijn andere mama had het stickeralbum voor zijn Gogostickers thuis laten liggen. Geen probleem vond Tom, die moest mamma dan maar even langs sturen!

Gelukkig blijken we dan toch weer een heel normaal kind te hebben, niks niet hoogbegaafd. En we haalden opgelucht adem!