maandag 10 januari 2011

Herstel

Al vier weken ben ik nu aan het sukkelen. Weinig lucht in de longetjes, een blaf waar een volwassen zeehond jaloers op zou zijn en een stem waar Janis Joplin niet aan kan tippen (had ik die whisky ook maar gedronken!) Kortom, ik ben overmatig verkouden.

Omdat je altijd baas bóven baas hebt, bedacht Monique (die ook wel wat hoestte, maar aanmerkelijk minder dramatisch) dat ze tijdens het hond uitlaten best een slippertje kon maken. En dat deed ze, letterlijk. Wat we altijd al dachten werd bewezen... ze is WEL op haar achterhoofd gevallen ;-)

Op een hele lelijke manier, want wat ook werd bewezen was dat er wel degelijk hersens in haar hoofd wonen. Die werden door de val zwaar geschud. Monique moest dus rustig aan doen. Jaja, da's net zoiets als tegen een vis zeggen dat ie beter even niet kan zwemmen, maar de dreiging van eeuwig durende hoofdpijn hielp. Ze doet kalm aan en nu na anderhalve week gaat het al een stuk beter.

Zoonlief bewees dat herstel volledig samenhangt met leeftijd. Daar waar zijn moeders weken sukkelen, zag zoonlief kans om op vrijdag heel ziek te worden (39,8 koorts, overgeven, hangerig, niet eten... nu ja, alles wat bij een goede griep hoort), dat zaterdag nog vol enthousiasme voort te zetten, om vervolgens op zondag volkomen herstelt te zijn, met een vriendje te spelen en naast pannenkoeken ook een groot bord salade te verorberen.

Ik wil niet beter worden, ik wil jonger worden!

woensdag 5 januari 2011

Das nou jammer!

Ja ja, sinds 13 november is het zover. Tom en ik hebben een buurmeisje, Eva. Ze is klein, ze is schattig én ze is een baby.

Dat betekent dus slapen tot het saai wordt, flessen vol melk en even veel luiers vol poep, maar bovenal huilen, huilen, huilen... En heel soms ben ik dat dan een beetje zat en verzucht ik dat ze nu wel weer even stil mag zijn.

Zo'n zucht ontsnapte mij ook op de vrijdag voor het Sinterklaasweekend. Eva weigerde het leven leuk te vinden en bleef maar huilen. Tom zat op de bank naast me te DS-en en was het hartgrondig met me eens. Met een grijnsje keek hij naar me op en zei: het is vrijdag, das nou jammer mam, maar weet je waar ik dadelijk ben?? Het leedvermaak droop van zijn gezicht en zijn wisseldag was duidelijk nog leuker dan anders.

DAT vond Roos ook. Want uit de keuken klonk een hartelijk gelach en de opmerking "ja Yolan, bedenk maar waar Tom dadelijk is!!"

Het kwartje viel bedroevend langzaam, maar wie het laatst lacht heeft overduidelijk het meeste lol.. Tom ging dat weekend met Roos en Eva mee naar grootvader en grootmama....

zaterdag 29 mei 2010

sportieve dagen

Tom fietst nu al een tijdje. Het koste moeite hoor, dat wel. Roos oefende een week met hem, want eerdere pogingen met zijn mama hadden niet het gewenste resultaat (mama krom van de rugpijn en Tom lopend naar huis want geen zin meer).

Maar goed na een week intensief fietsen met Roos - die ik overigens nog nooit zo actief heb gezien- was het dan toch zover... Tom kon fietsen. Ik was daar niet bij, maar kreeg een mmsje van Mi-Clara, die samen met Monique de prestatie gade sloeg. Zelf opstappen lukte nog niet, maar fietsen was geen probleem meer. Opstappen ging een dag later overigens ook prima..

Nu was het dus nog een kwestie van oefenen en Roos bedacht een fietsdiploma, wat verdiend kon worden door op en neer naar school te fietsen en das best nog een eind hoor! En ik beloofde Tom een nieuwe fiets als hij dat zou presteren. Vooral ook omdat bij de oude zijn knieen nagenoeg tegen zijn kin stoote..

Een paar weken later wilde ik vast samen met Tom en Monique naar een leuke fiets gaan kijken, maar zoonlief voelde zich nog niet opgewassen tegen de prestatie die bij een nieuwe fiets hoorde en wilde niet lekker gemaakt worden. Geen fietsenwinkel dus.

Vandaag gingen we op de fiets boodschappen doen bij de C1000, want de voetbal-gogo's hebben hun intreden gedaan en daarmee is de supermarktkeuze niet meer geheel vrij als het aan zoonlief ligt. Op de terugweg besloot ik om in plaats van naar huis, richting school te fietsen en Tom trapte vrolijk mee op zijn 16 inch wieltjes..

Toen we de school bijna konden zien, stopten we en wees ik hem de fietsenwinkel aan die net iets verder weg lag dan de school. Daar zijn we dus heen getrapt en hebben een hele stoere fiets uitgezocht voor Tom. Bij het uitproberen was Tom echt een bikkel, want toen hij wilde stoppen zette hij zijn voet net zo dicht tegen de fiets aan als hij gewend was, maar aangezien deze een stuk hoger was, kukelde hij direct om. Maar dat oefening kunst baart was Tom inmiddels wel duidelijk, hij kwam overeind, stapte op en fietste weer weg. Vanaf dat moment ging afstappen goed.
Hij fietst nu een stuk sneller en stabieler. Is zo trots als het maar zijn kan en dolgelukkig met zijn nieuwe aanwinst. Morgen gaan we op de fiets een vriendje ophalen en maandag vast ook op de fiets naar school... mijn sportieve dagen zijn definitief aan gebroken!

maandag 4 januari 2010

Hoge hoed

Kerstvakantie. En sneeuw!

Tom is helemaal gelukkig, want wat is er leuker dan mama bekogelen met sneeuwballen?? Helaas is deze mama saai en onverwacht snel als het op het ontduiken van natte rommel aankomt. Het blijft dus bij een paar rake ballen tegen het autoraampje. Zoonlief is blij als hij later die dag naar mama Monique mag... die gooit natuurlijk wél met sneeuw.

Later die week is hij nog veel blijer als gebleken is, dat er hele gevechten gehouden kunnen worden met zijn moeder. Tom is natuurlijk de winnaar. Als de ergste sneeuw over is, begint ook de tweede vakantieweek en op eerste kerstdag verhuist zoonlief weer mijn kant op. Voor het eerst dit jaar genieten we het kerstdiner met zijn drietjes, Tom en zijn mama's. Het is bere gezellig! Tweede kerstdag blijven we nog even in de oude familiesamenstelling en eten we lekker bij opa en oma.

Dan is kerst toch echt voorbij en begint het gewone vakantieleven weer. Lekker spelen bij vriendjes en als mama weer eens vond dat er ook zonder TV gespeeld moest worden, waren ouderwetste spelletjes een prima tijddoder.

Zo kwam het dat zoonlief, Roos en ik op een mooie wintermorgen aan het monopoly moesten. Nu ja, Tom wilde en wij moesten zeg maar. Zoals altijd speelde ik met de racewagenpion, koos Tom voor de hoge hoed en Roos de vingerhoed. Voor de verandering ging het mij (in eerste instantie) voor de wind. Uiteraard won Roos (want zo doen we dat altijd met spelletjes: ik doe als of ik het kan en Roos kan het ook echt).

In de tussentijd moest Tom mij met enige regelmaat betalen voor een mooie Haagse straat. Báálen!! En dat liet hij me weten ook: "mama, ik trap al jouw straatlantaarns kapot hoor!" Vandaal in de dop die kleine! Intimiderend vroeg mama wie hij daarvoor mee dacht te nemen. Niet onder de indruk had hij zijn antwoord meteen klaar: het konijn dat in zijn hoge hoed zat natuurlijk..

Speelt u monopoly?
Waak dan over uw straatlantaarns als de hoge hoed langs komt!

woensdag 7 oktober 2009

Slim, slimmer, slim

Zoonlief is fantastisch. De hele week is hij al stalend, de weken daarvoor eigenlijk ook al. Kennelijk is de tijd van vreselijke periodes afgewisseld door dit soort bliss voorbij en mogen we dit geluk tegemoet zien tot de pubertijd haar intreden doet.

Tom valt op school op. Hij is druk, heeft veel vrienden, rekent fantastisch, maar zijn enorme woordenschat is misschien nog wel het meest opmerkelijk. Moeilijke woorden, maar eigenlijk altijd perfect gebruikt. Dus niet alleen van horen zeggen, maar compleet met begrip. Typisch een kind dat (te) veel tussen volwassenen zit en zoals onze buurjuf zegt, in een rijke taalomgeving verkeerd ...

Trots dus, wat een kanjer, die kleine man van ons... Gisteravond zaten de trotse moeders gezamenlijk aan de dinertafel. We aten brocolisoep. Vies!! wist Tom, niet gehinderd door enige ervaring. Toen hij toch een bordje moest van zijn vreselijke moeder, bleek de soep natuurlijk eigenlijk heel lekker te zijn (ik kan zijn smaak inmiddels heel redelijk inschatten), maar door de gember misschien ietsepietsie pittig. Dat vond Tom ook:
"Mam deze soep is een beetje heet in mijn nek!"

Het was overigens dé dag voor verhaspelingen. Zijn andere mama had het stickeralbum voor zijn Gogostickers thuis laten liggen. Geen probleem vond Tom, die moest mamma dan maar even langs sturen!

Gelukkig blijken we dan toch weer een heel normaal kind te hebben, niks niet hoogbegaafd. En we haalden opgelucht adem!

woensdag 16 september 2009

Tijd

Maandagavond gedineerd bij zoonlief en zijn andere mama, bijzonder gezellig! Zo gezellig dat Tom het een prima idee vond als ik hem dinsdagavond óók in bed zou komen stoppen...
Mijn werk liet het toe, liefje vond het geen punt en ik voelde me vereerd.

Zoals altijd ging er iets mis in mijn tijdsplanning die dag en dat begon al erg vroeg. Had ik gepland om een hele dag met mijn favoriete kadergroep door te brengen, werd ik om 11 uur gebeld. Probleempje bij Toms andere mama en of ik kans zag om te helpen... tsja, de groep werd getraind door collega's, mijn aanwezigheid was geen noodzaak, dus wat doe je dan? Je springt in je auto en helpt een handje.

Net na de lunch was ik terug op de zaak en kon de middag samen met de dames en heren CPB-ers (jaja, zoek dát maar op via www.fnvbondgenoten.nl) tot een nuttig einde brengen. Daarna een voortgangsgesprek en in de vergaderzaal nog even mijn administratie afmaken. Om zes uur zou mijn liefje het eten op tafel hebben staan en ik aanschuiven...

Dus toen ik om half zes opsprong om huiswaarts te keren, was ik keurig op tijd. Helaas bleek de deur op slot gedraaid te zijn door de schoonmakert en ik niet in het bezit van de sleutel (domdomdom). Uiteindelijk werd ik gelukkig bevrijd en kon mijn reis vervolgen, maar was natuurlijk wel riant te laat thuis. Gelukkig is liefje flexibel en was het eten niet verpietert. Kip met citroen en peterselie en nog meer lekkers.... mjammie, wat kookt ze heerlijk! Na de maaltijd even bijpraten en toen belde de andere kant al waar ik bleef, het was allang kinderbedtijd..

Op naar zoonlief dus, een dikke knuffel en een goede stoeipartij en daarna kofferen. Opa en oma waren er ook, dus het was al feest voor hem. Na een douchebadderactie, tandenpoetsen en pyjama aantrekken was hij er helemaal klaar voor. Dikke kus voor zijn grootouders, knuppel en een poen voor mij en een kus voor zijn mama en zoonlief kon gaan slapen....

Tot vrijdag Tom....
Tot vrijdag mama....

of nee, niet tot vrijdag... tot overmorgen, want vandaag telt al lekker niet meer mee!!


Je hebt er altijd te kort van, behalve als je klein bent, dan gaat het je nooit snel genoeg.

zondag 16 augustus 2009

mama doet raar

Twee weken woont hij nu al bij zijn andere mama en in tegenstelling tot andere jaren is deze zomervakantie goed te doen. Tussen de bedrijven door zie ik zoonlief veel. Samen naar Maarssenveen, samen eten... het is gezellig en zijn moeder en ik gaan voor het eerst sinds tijden weer uitermate relaxt met elkaar om. De veranderde samenstelling van hun huishouden zal daar zeker debet aan zijn.

In elk geval resulteert het er in dat zoon en ik midden in een andere mamaweek samen op pad gaan. Tom mag kiezen: thuis spelen met een vriendje, ergens naar toe zoals Walibi World, samen naar Maarssenveen of naar opa en oma. Hij twijfelt geen moment: op naar... oma en opa!! Wat is er leuker in de wereld dan schaken met je grootouders?? Nou heel weinig hoor, visie kijken op de bank bij je grootouders wint het misschien nog net, maar dan heb je het ook wel gehad.

Tijdens de lunch boeft zoon er vrolijk op los: weinig eten, wel klimmen op de bank, niet luisteren naar mama, cola drinken en boeren laten. En op mama alleen maar reageren met gemurmel, want met je mond vol mág je toch niet praten?? Helemaal waar, dus mama murmelt terug. En zo ontstaat een interessante conversatie die voor de buitenwereld niet te volgen is, maar voor ons volstrekt helder: hmhmhmmmmmmhm hm? (zou je eerst even je brood willen opeten, Tom?) Hmmmjmhmhmm hm! (dat doe ik toch, mama!) en zo verder..

Opa en oma zijn het spoor volledig bijster, maar amuseren zich goed. Amuseren wordt schaterlachen als zoonlief na een lange stilte zijnerzijds, opkijkt en met zijn liefste gezichtje vraagt; "gaat het wel goed met je, mama?"

Kleine wise guy!