zondag 28 juni 2015

Vertrek

Afgelopen vrijdag was het zover. Ik haalde Tom voor de laatste keer op bij zijn lagere school. De enige keren dat ik er nu nog ga komen, zijn de avond van zijn afscheids-musical en de feestavond daarna. En dan is het klaar. Zoonlief vertrekt naar de middelbare school.

Ergens aan het begin van zijn leventje vertelde iemand dat het allemaal "fases" zijn en wel over zou gaan. Ik geloof dat dat ging om darmkramp. Die wijsheid is daarna nog vaak teruggekeerd. En ook nu sluit ik een fase af.

Toms lagere schooltijd was een leuke volgens mij. Het werd beheerst door een aantal zaken: vrienden op de eerste plaats, want die maakten school leuk voor hem, daarna uiteraard zijn imago; "school is scholig" en dat is dan meteen de meest positieve uitlating die je over het instituut mag verwachten. Alhoewel gymles gewoon leuk was. Altijd. En nu in deze laatste weken is het de musical die overheerst. Het is het leukste project van het hele jaar, volgens zoonlief. Samen zingen, samen dansen, samen acteren: hij geniet er met volle teugen van.

Zijn portfolio (lees rapport) mocht er zijn!! Uiterst positief over zijn ontwikkeling en de wijze waarop hij met zijn werkhouding aan de slag is gegaan. En bovendien met een prachtige zelfreflectie, waaruit blijkt dat Tom zelf ook trots is op wat hij heeft bereikt. En terecht!

Wat daarnaast in het oog sprong was zijn wens op de coverplaat.. Tom wenst zichzelf een mooi en gezond gezin. Onze man weet wat hij wil. Trouwen, kinderen krijgen en samen gelukkig zijn. Op mijn vraag of hij zelf deel uitmaakt van een mooi en gezond gezin, antwoordde hij zonder nadenken en vanuit zijn tenen dat dat zo is. Ik ben dus een blije en bijzonder trotse mamma.

Volgend jaar een nieuwe school. Het Aloysius College. Een mooie VMBO TL school in Hilversum. En daar komt meteen het volgende vertrek om de hoek kijken. Want afgelopen vrijdag heb ik Tom ook voor het laatst naar zijn andere moeder gebracht na een regulier schoolweekje bij mij. Eerder had Tom al besloten dat hij graag 2 weken bij Monique en 1 week bij mij wilde doorbrengen en in aanloop naar zijn 12e verjaardag, hebben we dat goed gevonden. Maar nu Monique intrekt bij haar grote liefde in Hilversum, heeft Tom besloten om definitief bij zijn andere moeder te gaan wonen. Op 10 minuutjes fietsen van zijn nieuwe school en dicht in de buurt van zijn toekomstige vrienden. Een verstandige en moeilijke keuze voor zoonlief. En ook een lastige keuze om mee om te gaan qua moeder-emotie. Maar Tom heeft mijn volledige support..

Hij vertrok vrijdag goed gemutst en komt na de zomervakantie om het andere weekend logeren.





dinsdag 26 februari 2013

Stil

Ik maakte onlangs een rijtje van mensen in mijn directe omgeving die zijn overleden aan kanker.

- mijn beide opa's
- mijn oma
- Joop 
- Corrie 
- Rianne
- Gwen
- mijn tante
- Steven

Steven is vooralsnog hekkensluiter, hij overleed 19 januari dit jaar. De vader van een vriendje van Tom. Een jonge vent met een prachtig gezin: vrouw, zoon, dochter. Zo te zien zielsgelukkig met elkaar.

We wisten dat het een keer zo gebeuren, Steven had een hersentumor en kon niet meer beter worden. Toch bracht iedere chemo uitstel en hoop. Toen het telefoontje kwam schrok ik dus toch. Tom veel minder. Het bericht leek hem nauwelijks te raken. Hij speelde zijn hockey wedstrijd. Peste zijn moeder en ging in de middag met een vriend spelen. Maar zoals altijd was dat slechts zijn buitenkantje.'s Avonds kwam hij er op terug: Het was het stomste wat er die dag gebeurd was. 

Bij het afscheid was het druk, zo druk als ik het nog nooit gezien heb bij een uitvaart. Ik huilde me suf. Monique hield zich goed, totdat Tom begon te huilen. Onze stoere zoon, die overal zo overheen lijkt te leven, vond het zó erg voor zijn vriend...

Daarna ging het leven voor ons gewoon verder. Tom vertelde af en toe over Thijs, maar al snel leek de hele droeve gebeurtenis vergeten. Totdat we gister op de radio het liedje "Mijn papa" van Kinderen voor Kinderen hoorden. Tom werd er stil van, luisterde er naar en zei tegen Sven: "dat is het liedje van de papa van Thijs, van toen hij dood ging. Daar moet ik altijd aan denken als ik het hoor."

Pas toen het afgelopen was, speelde hij vrolijk verder...



donderdag 20 september 2012

Zin en onzin

Soms heeft Tom geen zin. Geen zin in school, geen zin in hockey, geen zin in spelletjes en zeker geen zin in zeurende moeders waar je van alles van moet.

Vanmiddag was zo'n moment. En alhoewel ik daar meestal prima mee om kan gaan en mijn schouders over op kan halen, was ik het nu heel heeeel erg zat. Vooral toen zoonlief ook nog aan kwam zetten met de mededeling dat hij bij mama Monique wél thuis mag blijven als hij niet naar school wil (ziet u het pak zout in mijn handen?!). 

Maar goed, mijn relativerend vermogen was opgebruikt, dus vroeg ik Tom waarom hij eigenlijk niet gewoon helemaal bij zijn andere moeder ging wonen? (foute vraag natuurlijk, maar dat realiseerde ik me uiteraard weer wat aan de late kant). Tom dacht er over na en zei toen dat hij dat niet wilde.

Op mijn vraag waarom eigenlijk niet, antwoordde hij met een klein stemmetje: "omdat het bij alle twee mijn mama's gezellig is..."

Moeder door de grond (schaam!), kind suf geknuffeld en de rest van de middag iedereen weer in een goed humeur en van goede zin.

maandag 2 april 2012

De letter K

Gister hadden Tom en ik een heerlijke zondag. Hij omdat zijn beste vriend was blijven slapen en hij daarom de hele dag samen met Thijs in pyjama kon rondhangen. Beetje Lego-en, beetje trampoline springen en heel veel kletsen. Over van alles, maar ook over de zaken die voor negenjarige mannen belangrijk zijn: piemels en alles wat daarmee samenhangt.


Aan het eind van de dag vertrok Thijs weer naar zijn eigen huis - tot verdriet van Tom, die het wel prima vond zo met zijn drietjes. Dus zoonlief en ik deden boodschappen, vooral omdat we suiker nodig hadden. 's Middags bij de pannenkoeken hadden we een suikertekort geconstateerd, waardoor er geen suiker en kaneel gemaakt kon worden, dus dat moesten we even tackelen. En passant kochten we de avondmaaltijd en besloten we samen te gaan koken..

Hartstikke gezellig was dat, aan de keukentafel. Tom sneed de champignons, de lenteuien (en daar gaan je ogen ook van tranen) en een kipfiletje, terwijl ik de kip schoonmaakte en de sjalotjes en knof panklaar hakte. Onder tussen stond de radio lekker aan .. helemaal goed, vooral toen Robert Long langs kwam met zijn letter K (de letter K die staat voor kerk, de letter K die staat voor kroeg, de letter K die staat voor kut en kapitaal) Máma, ze zeggen KUT dat mag toch niet?! Om het daarna uit volle borst mee te zingen... Wat betekent kut eigenlijk mam? Vagina, jongen.. HUH, hihihi, dus kutwijf is eigenlijk vaginavrouw.... hihihi! We hebben ons alletwee slap gelachen en ik neem me voor om in mijn hoofd alleen nog maar "vaginavrouw!" te denken als ik weer eens zo'n monstertje tegen kom.

Vanmorgen aan het ontbijt bleek de songtekst te zijn blijven hangen. Na het eten zat Tom nog even met zijn DS te spelen en was Eef hevig geïnteresseerd. Op een gegeven moment zingt zoonlief vol enthousiasme "de letter K die staat voor kerk, de letter K die staat voor kroeg.." dus ik vul aan -om niet flauw te zijn- "de letter K die staat voor kut en kapitaal".

Kijkt Tom mij bestraffend aan en zegt: "MAMMA, dat zég je toch niet waar Eva bij is!"


maandag 27 februari 2012

Winter - sport

Roos is -net als haar hele familie- lelijk geïnfecteerd met het hardloopvirus. Nu was ik natuurlijk al stevig verkouden en dus bevattelijk, maar hardlopen was voor mij een brug te ver. Wándelen dat bleek ik wel te kunnen. Dus de pahahaaden op en de lahahaanen in, vooruit met flinken pasch. Een beetje conditie is immers nooit weg als je kind opgroeit en je hockeytrainer tegen-wil-en-dank bent.

Ik wandelde al snel in een bijna even hoog tempo als Roos hardliep en dat beviel me prima. Helaas, zoals bij veel zaken kwam ook hier al vrij vlot de klad in: discipline en ik, wij gaan slecht samen.
Dat slechte samengaan, is ook de oorzaak van mijn aanhoudend overgewicht. Eten is lekker, drinken ook en sporten dus iets wat me aanmerkelijk meer moeite kost. Het gevolg laat zich niet alleen raden, maar is ook bijzonder zichtbaar. En het leverde me problemen op.

Deze voorjaarsvakantie ging ik net als vorig jaar op wintersportvakantie met Tom, Monique, Maria en een kudde vrienden. En ik had beloofd dat ik zou gaan skiën. Vorig jaar had ik me daar nog vakkundig van weten te drukken onder het motto van te zwaar en dus slechte knieën, maar men had mij de belofte ontfrutselt dat ik het tussenliggende jaar zou benutten om af te vallen en mijn conditie op peil te brengen, zodat ik dit jaar geen enkel excuus meer zou hebben..

Zie daar mijn problemen. Een belofte breken is niet goed, maar je knieën verzwieberen ook niet. Ik heb dus toch maar voor het eerste gekozen, maar dat is me wel in gepeperd hoor. Voor mij dus dit jaar wel winter, maar weinig sport. Voor volgend jaar heb ik wijselijk niets toegezegd, maar als je me diep in mijn hart kijkt, wil ik eigenlijk wel graag leren skiën, man wat gaat dat hard!!!

Dus wat betekent dat??
Eh, tsja, ehm... minder eten? minder drinken?
JA, maar ook sport! Dit jaar nog, actie, tempo, in de benen: wandelen!!!!!

dinsdag 15 november 2011

Minder mamma deze week

Hangerig, dwars, bijna pre-puberaal, maar toch pas acht. Mijn zoon had er geen zin in deze week.

Vrijdag begon het al, we visten hem op van een verjaardagsfeestje waar hij helemaal vrolijk aan het rond rennen was, alles prima in orde.. tot we thuis kwamen. Hangen op de bank en stront- chagrijnig, terwijl hij 10 minuten daarvoor nog de vrolijkheid zelve was. Ik voelde nattigheid.

Die avond pasten opa en oma op, want ik ging met Roos mee naar Derek Ogilvie (cabaret had niet leuker kunnen zijn!). Tom en zijn grootouders speelden monopoly, dus zoonlief ging ruim te laat naar bed. Wel na een enorme winst overigens! De volgende morgen moest hij vroeg op het hockeyveld staan en dus was er om 7 uur 's morgens ontbijt. Roos en Eva waren er mooi op tijd en konden meemaken hoe Tom ronduit náár tegen me deed. Ik werd er erg verdrietig van, maar gelukkig ving Roos alles goed op en zorgde ze er voor dat er een vrolijker Tommetje in de auto stapte op weg naar mamma Monique en zijn hockeyclub in Montfoort.

Daar aangekomen had hij ineens geen zin meer in een wedstrijd en liep te pruilen: koud en moe. Maar -'s avonds een vent, 's morgens een vent is het motto- dus hop, het veld op. En aan de andere kant er ook weer af, want hij wilde NIET spelen. Monique liep er heen en gaf hem de tijd om te mokken, mopperen en op te warmen in de kantine. Tom miste de eerste helft, waarin zijn team overigens opmerkelijk goed presteerde, in de rust stonden ze vóór!! Tijdens diezelfde rust kwam zoonlief terug naar het veld en speelde vervolgens vol enthousiasme de tweede helft mee. Uiteindelijk verloren ze weer met teveel tegen te weinig, maar er was beslist geen oorzakelijk verband, want Tom scoorde zelfs zijn eerste doelpunt! (ik was erg trots ja...)

Na de wedstrijd daalde zijn humeur in rap tempo tot het gemiddelde tot dan toe, ergens rond nul. En halverwege de weg naar huis kwam de aap dan toch uit de mouw: Tom wilde bij mamma Monique blijven. Daar was het veel gezelliger, bij mij is het saai. Doorvragen leverde weinig meer op dan een "saai, want weinig mensen over de vloer". Ik kon er niet zoveel mee, maar zag toch kans om er verdrietig van te worden: het is niet leuk, als je kind niet bij je wil zijn. Tom uitgelegd dat het prima was als hij bij zijn moeder wilde slapen, maar dat hij dan wel het verjaarsontbijt van Roos en Eva zou missen. Dat wilde hij niet, dus werd het een compromis: die dag spelen bij Monique en uiteindelijk slapen bij mij. Dat deed hij - volgens eigen zeggen omdat het nu eenmaal moest- met enige tegenzin, maar de verjaardag van zijn buurmeisje was kennelijk meer waard..

's Morgens was het heel gezellig, Tom tekende een mooie tekening voor Roos, en samen bakten we verse croissantjes, mangosapje erbij, eitjes en uitgebakken spek, thee en op naar de buren! Daar was de verjaardag van Eva al begonnen, Roos had haar wakker gezongen en de eerste tijd met haar dochter doorgebracht, maar toen de feestvarkens samen naar beneden kwamen deden we het zingen nog eens dunnetjes over. Kadootjes werden uitgepakt en de dag was begonnen..

En wat een dag!! Roos had heerlijke taarten gebakken, ik nog wat opgeruimd en vanaf 12 uur stroomden de mensen binnen. Oergezellig. Tom amuseerde zich uitstekend met Renske en Lonneke en vond het heel jammer dat de meiden niet bleven eten. Aan het einde van de dag ging hij met zijn andere moeder mee naar huis en hielp ik Roos nog even met opruimen om daarna doodmoe mijn bed in te duiken.

De volgende morgen werd ik heel heel vroeg wakker met een verschrikkelijke hoofdpijn en op zijn minst een grieperig gevoel. Werken zat er niet in, met een pijnstiller in bed was net te doen. Gelukkig pasten mijn ouders op zoonlief, dat was al gepland. Dus toen ik rond de klok van vier mijn nest uitkwam, was er voor hem goed gezorgd. Toch was hij maar matig vrolijk. Tijdens het stoeien viel het me op dat hij jaloers op Eva reageerde, puntje van aandacht dus.

's Avonds bij het naar bed brengen heb ik lang met hem gepraat... Hij miste zijn andere moeder vaak. Als het een gewone week was, zag hij haar bijna niet en dan was daar ook nog een vriendin die haar tijd op slokte en andere vrienden waar naar toe gegaan moest (hoe enorm de tegenspraak met de "gezelligheid want altijd mensen over de vloer" van een paar dagen terug). En de afgelopen week was ze thuis geweest, met veel tijd en aandacht voor hem. Fijn was dat en daar wilde hij meer van. Twee weken bij Monique wonen en één week bij mij leek hem wel wat. Mij trok het persoonlijk iets minder. Na lang praten werden we het eens: komende week nog bij zijn moeder, volgende week ook en daarna weer gewoon week op-week af...

Vanmorgen heb ik hem nog verzekerd dat hij mijn enige kind is, dat Eva lief is, maar wel mijn buurmeisje en dat niets en niemand hem van zijn zo felbegeerde eerste plaats zal kunnen afstoten. Nooit. Dat was een geruststelling en hij werd er een stuk gezelliger van. Samen naar school gefietst en -na een middag spelen bij Barend- samen weer naar huis getrapt. Fijn.

Na het avondeten is hij met Monique meegegaan, anderhalve week woont hij bij haar. Ik hoop dat hij daarna weer zonder problemen zijn oude ritme kan oppakken, want het leven mét kind is in vele opzichten leuker dan zonder, maar dat moet ons wel alletwee gelden...




woensdag 12 oktober 2011

Wedden?

Ik ben deelnemer aan een weddenschap.

In zichzelf niet zo bijzonder, ik mag graag een poging doen tot het vergaren van grote rijkdom en dat gaat eigenlijk alleen goed in weddenschappen, loterijen en aanverwanten. Toch gaat deze weddenschap om iets heel anders dan geld.

Ik heb met Tom gewed dat hij onmogelijk 4 weken zonder zijn Nintendo DS kan, want ik weet zeker dat hij inmiddels een computerslaafje is. Tom beweert het tegendeel, maar de inzet is een Wii-game, dat dan weer wel.

Op dit moment bevinden we ons in week drie en het is absoluut waar: hij heeft zijn DS-en (want tot mijn spijt beschikt hij over 2 van die krengen) nog met geen vinger aangeraakt. Sterker nog, hij taalt er niet naar. Ik ben verbaasd, maar ook ontzettend trots. Niet op het feit dat hij geen electronicajunk blijkt te zijn, maar op het alternatief dat hij verzonnen heeft: TOM LEEST.

Mijn zoon, die lezen net als school maar zo-zo la-la vond heeft boeken ontdekt. Ergens aan het begin van onze weddenschap waren we op visite bij Jip, één van Toms oudste vrienden. Met Jips moeder had ik het over lezen en dat het zo jammer was dat Tom zich daar helemaal niet mee bezig hield. Jammer omdat hij dat eigenlijk erg nodig heeft voor school: leesvaardigheid en spelling zouden met sprongen vooruit kunnen gaan, maar meer nog omdat lezen je zo'n mooie kans geeft om te ontsnappen aan de werkelijkheid en een tijdje te gaan wonen in je fantasie. Juist dát gunde ik hem zo ontzettend... maar ja, dat laat zich niet dwingen.

Marja had een oplossing, ze vertelde over een boekenserie waar Jip gek op is: Gregor de Bovenlander en ze vroeg Jip om Tom te vertellen waar het verhaal over ging. En dat deed Jip, vol enthousiasme... en eerlijk is eerlijk, ik werd bloednieuwsgierig naar die boeken en -veel belangrijker- Tom ook.

De week daarna stonden we dus in de bieb om het eerste exemplaar van de serie op te halen.. "de voorspelling" heette het.. spannend. En daarmee begon het. Tom las in bed, langer dan hij mocht, zoals dat hoort bij lezende kinderen. Tom wilde zijn boek mee in de auto, om verder te kunnen lezen en onlangs hadden we de topper: tijdens een verjaarsvisite bij een van zijn vrienden verveelde hij zich en kwam mij vragen om zijn boek (een Geronimo Stilton overigens, want hij leest op dit moment in drie boeken tegelijk). Mijn zoon, die lezen niks vond, zat rustig in een hoekje verdiept in zijn boek, terwijl zijn vrienden een computergame speelden...

En wéér haalde mama opgelucht adem.