dinsdag 28 juli 2009

Te vroeg!

De vakantie stress sloeg in volle hevigheid toe. Kind is na een week weer thuis, vandaag moet de auto gepakt en om 6 uur moeten we naar bed. Vannacht gaan we rijden, dus vooraf moet er gerust worden.

En dan ben ik nergens meer.. Zo efficiënt als ik tijdens een werkweek andermensch problemen op los, zo onbeholpen stumper ik door het huis als alle camping gear in de auto moet belanden en ik van schrik niet meer weet wat nu ónze tent is en wat de tweedehands miskoop. Roos werd gek van me en heeft me verbannen. In haar eentje ging het sneller dan met mijn hulp (auw). Ondertussen heb ik alternatieve campings in het zuiden van mooi Frankrijk gezocht, naturistisch dat spreekt.

We kunnen ook niet anders, zoonlief verheugt zich al een jaar op de "blote-billen-camping". In de week voor de vakantie heeft hij enthousiast in de kring op school vertelt wat hij ging doen. En zo aanstekelijk, dat één van zijn vriendjes thuis ook heeft aangekondigd naar de blote-billen-camping te willen. Zijn moeder sprak me er op het schoolplein nog over aan. Tim heeft pech, ik geloof niet dat zijn mams er voor in is...

Mijn mams was samen met pap bij ons thuis om kind nog even gedag te zeggen. Ze hadden bedacht dat wij te druk waren met pakken en ons de kooktijd dus beter konden besparen en boden ons een etentje aan. . Jippie! We zijn bijzonder luxe naar de Brazzerie geweest en hebben genoten: pap en Tom hebben uitgebreid schaak gespeeld (waarbij Tom dat overigens goed deed, maar uiteindelijk toch het onderspit moest delfen) en we hebben verrukkeluk gegeten, buiten, in het zonnetje. Het enige kleine nadeeltje van dit genot was dat we wel heel laat in bed lagen en niet hélemaal uitgerust op pad gingen. We reden weg rond de klok van 3 en na 14 uur route national en heel veel bestuurderswisselingen kwamen we veilig aan bij onze favoriete camping.

Inschrijven dus, na een hartelijk welkom waarbij Els onze namen nog bleek te kennen (voelt toch fijn hoor), reden we naar ons plekje. Daar stond een grote duitse kamper, die duidelijk niet van plan was om op korte termijn te vertrekken.. dus terug naar de receptie. Daar werd het vrij vlot helder: we waren een dag te vroeg gearriveerd. Dat we enthousiast waren is niet te ontkennen.

Nachtje in het chalet gebivakkeerd, dag later tent op gezet en de vakantie was een feit.

donderdag 4 juni 2009

Er komt een konijn bij de bakker..

Mam, weet jij wat het verschil is tussen mama's en papa's??

Ja hoor denk je dan, je lacht en zegt "tuurlijk, mama's zijn mevrouwen en papa's meneren" in de hoop dat het daarmee klaar is. Neeeheee zegt mijn zoon, mama's hebben twee... hebben twee...

-en je denkt: ohoh, hij is 6, nu gaat het komen, hoe zal ik dat eens verantwoord aanvliegen-

...mama's hebben twee mm-s en papa's hebben twee pp-s!!!
Opgelucht haal je adem en bedenkt dat het leuk is, lezen.


Tom is inmiddels een paar maanden bezig met lezen, vóórlezen wel te verstaan. Hij begon met een prachtig boek over vis Pip en is inmiddels al zover dat hij eenvoudige boekjes (AVI 0 voor de kenners) helemaal zelf kan lezen.

Dat levert mooie dingen op. Zo zijn we de afgelopen weken op jacht naar de letter "n" geweest (en dan alleen de onderkast variant, hoofdletters doen nog niet mee) en meer recent op "oe" zoektocht. Je verbaasd je over de frequentie van de één en het chronisch gebrek aan de ander.

Maar het allerbelangrijkste was toch wel dat Tom er bijzonder veel plezier in had. Net als in het lezen zelf overigens, nergens wordt hij zo trots van als het uitlezen van een boekje.

Ook zijn Roos is blij, want zoonlief pikt het echt wonderbaarlijk snel op en is in feite bezig met lesstof van groep 3. We zijn heel benieuwd naar zijn volgende portfolio gesprek. Zou ons Tommetje daar laten zien wat hij kan?

De leukste conversatie over lezen vond overigens vandaag plaats op de wc. Tom las op zijn gemak de kalender en ik was benieuwd of hij de allermoeilijkste letters ook al kende.. "Tom ken jij de "sch" ook al?? Oh, die van schaar?! Ja precies, die.. goed zeg!!"

Hij moet er van lachen: "Nee, die ken ik nog niet..."
Ik próefde de worteltjestaart!!

maandag 9 februari 2009

Mijn leven is begonnen

Zaterdag was het dan eindelijk zover, mijn lief en Roos trapten me 's morgens vroeg het huis uit. Voor vieren hoefde ik niet terug te komen. Dus ik toog vol enthousiasme naar Alphen. Want waar ga je heen als je geen huis meer hebt??? Juist: naar pappa en mamma.

Knuffels, kopje thee en felicitaties over en weer. Want het was een bijzondere week voor ons Reusjes. Mijn paps werd bejaard en ik middelbaar en dat alles slechts 2 dagen na elkaar: reden voor een feestje dus.

Nu houd ik helemaal niet van feestjes, ik ga er heen om het jopje te feliciteren, maar daar houd het genieten ook wel mee op. Laat staan dat ik zelf een verjaardagsfeestje geef... geen denken aan!

Maar nu ik 40 (jaja véértig) werd vonden Maria en Roos dus dat het gevierd moest worden, dat ik een mijlpaal had bereikt. Wat ze bekokstoofden wist ik niet precies, maar dat er uiteindelijk meer mensen gingen arriveren dan de beloofde paar vrienden en wat familie, werd langzaam aan wel duidelijk.

Om vier uur stapte ik dus wat aarzelend over de drempel. In de keuken bleken ook Marja en Vilay te zijn aangeschoven en iedereen was druk in de weer. Ik mocht nog net even een vat bier aansluiten en werd daarna naar boven gebonjourd: "ga jij je nou maar omkleden!" Nahja, dat doet een mensch dan maar hè?!

Toen ik naar beneden hobbelde waren de eerste gasten net gearriveerd. Rustig aan familie en wat vrienden bleek uiteindelijk te betekenen dat al mijn goede vrienden waren uitgenodigd en als klap op de vuurpijl verscheen ook mijn koor compleet met dirigent (en vriend). Een optreden ter ere van mijn 40 worden!! Echt FANTASTISCH. Ik heb er met volle teugen van genoten.

Overigens heb ik verschillende vrienden gesproken -opvallend genoeg meest veertigers- die beweerden dat middelbaar pas bij 50 begint, dus als ze gelijk hebben, dan valt het allemaal nog wel mee en doen we dit over 10 jaar gewoon nog eens over!

woensdag 26 november 2008

Zie ginds komt..

Het grote graaien is weer begonnen. Sinterklaas is in Nederland aangekomen en het lijkt wel of de kinderreclame is verdubbelt... de meest onzinnige zooi vliegt over de buis en zoonlief heeft maar één reactie: die wil ik óók!! Mamma heeft overigens ook maar één antwoord: "zet maar op je verlanglijst lieverd."

Het verlanglijstritueel moet nog wel uitgevoerd worden. We doen dat nu al twee jaar op een bijzonder effectieve wijze. Eerst sparen wij alle speelgoedreclameboeken waar we de hand op kunnen leggen op, om die dan op een mooie middag aan Tom te geven. Samen met een schaar (een echte) en een A0 vel papier dat ingespoten is met lijm. Tom knipt dan alles uit wat hij graag zou krijgen van de Goedheiligman en plakt dat op het vel papier. De maat van het papier is de enige beperking van zijn hebberigheid.

Als die klus geklaard is, vragen we hem om een top tien te omcirkelen, zodat Sint een goed idee heeft wat belangrijk is.
Want je krijgt natuurlijk nooit alles wat op je lijstje staat, Sint moet ook kadootjes aan ándere kinderen kunnen geven... Dat laatste blijft lastig te bevatten, immers als Sint zo rijk is dat hij alle kinderen kadootjes kan geven, ieder jaar weer, dan wil het er maar slecht in dat juist die DS te duur voor hem is.

2008 was overigens een bijzonder Sint-jaar, de goede grijsaard kwam in persoon op visite en had dat van te voren aangekondigd in een brief. Dus Tom en ik hebben zijn schoolvriendjes uitgenodigd om dat festijn mee te maken.

Op de dag voor Sints verjaardag haalde ik een serie opgewonden jongentjes uit school, om thuis eerst maar eens pepernoten te gaan bakken. Had ik in de planning nog verwacht wel een uurtje zoet te zijn met de mannen, de werkelijkheid pakte anders uit. Na 15 minuten slecht kneden en hompen van pepernoten producerend had Chiel het wel gehad, hij wilde spelen. En luttele minuten na hem
hielden achtereenvolgens Tom, Tim en daarna ook Thijs het voor gezien. Gelukkig kon het volk zichzelf prima vermaken en speelden ze dat het een lieve lust was.

Nadat de mannen pannenkoeken hadden gegeten en de mamma's waren aangeschoven, was het dan zover: SINTERKLAAS belde aan...
Wat een feest. De Sint wist over alle kinderen iets persoonlijks te vertellen, had precies de goede kadootjes uitgezocht en zijn twee pieten waren grappig en strooiden met pepernoten, die ze zelf minder lekker vonden dan die van de jongens.. (je kan jokken of je kan het niet, zeg maar!). Kortom een succes!

Tom lag die avond laat in bed, want nadat iedereen naar huis was gegaan, kwamen opa en oma én tante Ellen en oom Willem ook nog op visite. Niet voor niets, want Sinterklaas bleek nog een zak met kadootjes achter gelaten te hebben. Die moesten natuurlijk eerst uitgepakt worden. De dag erna was een schooldag en is hij ook braaf naar school geweest. 's Avonds een vent, 's morgens een vent.

Het heeft een paar weken geduurd voordat het "wil ik ook" weer opklonk voor de TV en dankzij mamma's standaard antwoord, werd dat snel vervangen door: "maar wanneer bén ik dan jarig mamma?" En dat duurt gelukkig nog een paar maanden!!

woensdag 10 september 2008

Huizen, hotels en campings

Drie weken zonder kind duren altijd langer dan drie weken mét kind. Ook deze zomervakantie is daar geen uitzondering op. Zelfs niet nu er thuis ook de nodige comotie is. De maat der dingen blijkt toch keer op keer 5 jaar te zijn.
Eindelijk was het zo ver. Vrijdag kwam hij thuis en maandag reden we de camping in Creuse binnen. Een blote billencamping natuurlijk, want in Frankrijk is het altijd zonnig en warm. Behalve deze twee weken dan. De tent stond bijna, toen de bui losbarste. Het regende pijpenstelen en als het bij vlagen even droog werd, bleek het nog steeds veel te koud te zijn om het zwembad in te duiken, laat staan om vrolijk bloot te lopen. Tom was teleurgesteld.

Dat ging over toen we in de bar een kast met spelletjes ontdekte en hij Monopoly uitkoos. Fantastisch spel, vond onze kleine man, die overigens opmerkelijk goed kan rekenen met tien- en honderdtallen. We speelden het tot het ons de neus uitkwam en dat bleek na vier dagen, twee keer per dag spelen, echt het geval te zijn. Dus na het raadplegen van de buienrader op internet en het constateren van slecht weer voor de weken die nog zouden volgen, besloten we om huiswaarts te keren. Tom blij, want weer een Wii. Wij blij, want geen Monopoly.

FOUT! We hadden buiten zijn grootouders gerekend. Zodra we thuiskwamen en zij kleinzoonlief weer in de armen konden sluiten, bleken ze een kadootje voor hem gekocht te hebben... We hebben dus ook de laatste vakantieweek doorgebracht met het spelen van Toms favoriete spel en waren bijna blij toen we het mee konden geven naar zijn andere mamma..

Volgend jaar wil ik weer kamperen, zonder huizen en hotels!

maandag 23 juni 2008

En toen was het vakantie

Mamma, hoeveel dagen moet ik nog naar school?

Het is maandag en Tom heeft geen zin. Dat krijg je na een leuk weekend, dan wil je dat het voortduurt en heb je geen barst zin in de wekelijkse verplichtingen. Ik ben het hartgrondig met hem eens, ook ik snak naar vakantie. Lekker met zoon en vrouw de hort op, verstand op nul, tent in Frankrijk, zwemmen en lezen op de camping. En net als mijn zoon, tel ook ik de dagen af.

Hij heeft mazzel, het is zijn laatste week. Aanstaande vrijdag is het "speelgoeddag" op school en mag iedereen zijn favoriete speelgoed mee de klas in nemen en daarna krijgt hij zes hele weken vakantie. Daar kunnen die drie schamele weekjes van zijn moeder niet aan tippen.

Vrijdagmiddag eten we onze traditionele kibbeling, sinds kort alletwee met knoflooksaus. Het feit dat Thijs dat ook lekker vond, heeft hem er van overtuigd dat het echt eetbaar is. En zo gaan we twee uur later al stinkend op pad naar zijn andere moeder.

Ik drink er een borrel, Tom is gelukkig en speelt met zijn buurkids. Hij heeft vakantie. Drie weken met zijn ene mamma en drie weken met zijn andere mamma. Luxe!

Hoeveel dagen moet ik nog?

woensdag 19 maart 2008

Mac Donalds-partijtjes


Vroegah, toen ik klein was, deden we spelletjes met mijn partijtje. Zakdoekje leggen, koek happen en meer van die oud-Hollandse zaken. Altijd leuk en met lekker veel snoep! Ik heb er heel goede herinneringen aan..

Misschien is dat de reden dat ik me al jaren verheug op hetmoment dat Tom zijn eerste kinderfeestje zal vieren. En waarschijnlijk komt het ook door mijn eigen feestjes, dat ik het allerliefste zo'n partijtje wilde creeëren met spelletjes en frietjes toe. Tom had daar echter heel andere ideeën over. Hij wilde bowlen en zijn andere mamma vond het goed. Ik ging schoorvoetend akkoord en voelde me afglijden richting de zwembaden- en MacDonald-partijtjes en was daar helemaal niet blij mee. Kind daarentegen leek uitzonderlijk gelukkig en daar gaat het uiteindelijk om, dacht ik moedig.

Afgelopen zaterdag was het zover. Zoonlief had 7 vriendjes uitgenodigd (dat krijg je met twee huizen én een school). Dus zaterdagmiddag om 2 uur arriveerden er twee meiden en vijf jongentjes bij het huis van mijn ex. Wij hadden er zin in, de taart stond klaar en om half 4 zouden we richting de bowlingbaan afreizen. In de resterende anderhalf uur hadden we bedacht dat er gezongen zou worden, kadootjes uitgepakt gingen raken en er taart genasht moest worden, daar zouden we die tijd vast wel mee vullen.

We vergisten ons. Binnen 30 minuten was het geplande programma al voorbij. Zingen duurt niet lang, pakjes scheur je open en taart is maar per half stuk lekker. De meiden gingen samen in een hoekje zitten en speelden heerlijk, maar die zes jongetjes he..
...die stuiterden werkelijk door de kamer. Onvermoeibaar werd er gevochten, gegild, gedanst... gelukkig kon er Chipz! opgezet worden, dat scheelde iets en bracht tijdelijk structuur. Maar na 10 minuten was ook dat effect weer zoek...


De tuin in dus. Zoonlief flitste als eerste van de glijbaan en door de plas water aan het uiteinde. Droge broek aan, baan afgedroogt, ruzietjes gesust, kinderen opgeraapt, ter verantwoording geroepen, samen gefrisbee-d en heel, heel veel gelachen.

Het werd half vier en tegen alle verwachtingen in was ik blij. We mochten naar de bowling, naar een baan met beperkte ruimte om te springen en gillen. Naar een plek waar er iets was om op te focussen, waar die mannen al hun energie kwijt konden. Heerlijk!

Daarna frietjes eten (jaja, toch nog een soort van traditioneel) en de meute naar huis gebracht, om vervolgens een in-tevreden zoon in bed te stoppen en zelf voor dood op de bank te vallen. Het was leuk!!

Volgend jaar wil ik wéér ergens heen.