donderdag 20 september 2012

Zin en onzin

Soms heeft Tom geen zin. Geen zin in school, geen zin in hockey, geen zin in spelletjes en zeker geen zin in zeurende moeders waar je van alles van moet.

Vanmiddag was zo'n moment. En alhoewel ik daar meestal prima mee om kan gaan en mijn schouders over op kan halen, was ik het nu heel heeeel erg zat. Vooral toen zoonlief ook nog aan kwam zetten met de mededeling dat hij bij mama Monique wél thuis mag blijven als hij niet naar school wil (ziet u het pak zout in mijn handen?!). 

Maar goed, mijn relativerend vermogen was opgebruikt, dus vroeg ik Tom waarom hij eigenlijk niet gewoon helemaal bij zijn andere moeder ging wonen? (foute vraag natuurlijk, maar dat realiseerde ik me uiteraard weer wat aan de late kant). Tom dacht er over na en zei toen dat hij dat niet wilde.

Op mijn vraag waarom eigenlijk niet, antwoordde hij met een klein stemmetje: "omdat het bij alle twee mijn mama's gezellig is..."

Moeder door de grond (schaam!), kind suf geknuffeld en de rest van de middag iedereen weer in een goed humeur en van goede zin.

maandag 2 april 2012

De letter K

Gister hadden Tom en ik een heerlijke zondag. Hij omdat zijn beste vriend was blijven slapen en hij daarom de hele dag samen met Thijs in pyjama kon rondhangen. Beetje Lego-en, beetje trampoline springen en heel veel kletsen. Over van alles, maar ook over de zaken die voor negenjarige mannen belangrijk zijn: piemels en alles wat daarmee samenhangt.


Aan het eind van de dag vertrok Thijs weer naar zijn eigen huis - tot verdriet van Tom, die het wel prima vond zo met zijn drietjes. Dus zoonlief en ik deden boodschappen, vooral omdat we suiker nodig hadden. 's Middags bij de pannenkoeken hadden we een suikertekort geconstateerd, waardoor er geen suiker en kaneel gemaakt kon worden, dus dat moesten we even tackelen. En passant kochten we de avondmaaltijd en besloten we samen te gaan koken..

Hartstikke gezellig was dat, aan de keukentafel. Tom sneed de champignons, de lenteuien (en daar gaan je ogen ook van tranen) en een kipfiletje, terwijl ik de kip schoonmaakte en de sjalotjes en knof panklaar hakte. Onder tussen stond de radio lekker aan .. helemaal goed, vooral toen Robert Long langs kwam met zijn letter K (de letter K die staat voor kerk, de letter K die staat voor kroeg, de letter K die staat voor kut en kapitaal) Máma, ze zeggen KUT dat mag toch niet?! Om het daarna uit volle borst mee te zingen... Wat betekent kut eigenlijk mam? Vagina, jongen.. HUH, hihihi, dus kutwijf is eigenlijk vaginavrouw.... hihihi! We hebben ons alletwee slap gelachen en ik neem me voor om in mijn hoofd alleen nog maar "vaginavrouw!" te denken als ik weer eens zo'n monstertje tegen kom.

Vanmorgen aan het ontbijt bleek de songtekst te zijn blijven hangen. Na het eten zat Tom nog even met zijn DS te spelen en was Eef hevig geïnteresseerd. Op een gegeven moment zingt zoonlief vol enthousiasme "de letter K die staat voor kerk, de letter K die staat voor kroeg.." dus ik vul aan -om niet flauw te zijn- "de letter K die staat voor kut en kapitaal".

Kijkt Tom mij bestraffend aan en zegt: "MAMMA, dat zég je toch niet waar Eva bij is!"


maandag 27 februari 2012

Winter - sport

Roos is -net als haar hele familie- lelijk geïnfecteerd met het hardloopvirus. Nu was ik natuurlijk al stevig verkouden en dus bevattelijk, maar hardlopen was voor mij een brug te ver. Wándelen dat bleek ik wel te kunnen. Dus de pahahaaden op en de lahahaanen in, vooruit met flinken pasch. Een beetje conditie is immers nooit weg als je kind opgroeit en je hockeytrainer tegen-wil-en-dank bent.

Ik wandelde al snel in een bijna even hoog tempo als Roos hardliep en dat beviel me prima. Helaas, zoals bij veel zaken kwam ook hier al vrij vlot de klad in: discipline en ik, wij gaan slecht samen.
Dat slechte samengaan, is ook de oorzaak van mijn aanhoudend overgewicht. Eten is lekker, drinken ook en sporten dus iets wat me aanmerkelijk meer moeite kost. Het gevolg laat zich niet alleen raden, maar is ook bijzonder zichtbaar. En het leverde me problemen op.

Deze voorjaarsvakantie ging ik net als vorig jaar op wintersportvakantie met Tom, Monique, Maria en een kudde vrienden. En ik had beloofd dat ik zou gaan skiën. Vorig jaar had ik me daar nog vakkundig van weten te drukken onder het motto van te zwaar en dus slechte knieën, maar men had mij de belofte ontfrutselt dat ik het tussenliggende jaar zou benutten om af te vallen en mijn conditie op peil te brengen, zodat ik dit jaar geen enkel excuus meer zou hebben..

Zie daar mijn problemen. Een belofte breken is niet goed, maar je knieën verzwieberen ook niet. Ik heb dus toch maar voor het eerste gekozen, maar dat is me wel in gepeperd hoor. Voor mij dus dit jaar wel winter, maar weinig sport. Voor volgend jaar heb ik wijselijk niets toegezegd, maar als je me diep in mijn hart kijkt, wil ik eigenlijk wel graag leren skiën, man wat gaat dat hard!!!

Dus wat betekent dat??
Eh, tsja, ehm... minder eten? minder drinken?
JA, maar ook sport! Dit jaar nog, actie, tempo, in de benen: wandelen!!!!!

dinsdag 15 november 2011

Minder mamma deze week

Hangerig, dwars, bijna pre-puberaal, maar toch pas acht. Mijn zoon had er geen zin in deze week.

Vrijdag begon het al, we visten hem op van een verjaardagsfeestje waar hij helemaal vrolijk aan het rond rennen was, alles prima in orde.. tot we thuis kwamen. Hangen op de bank en stront- chagrijnig, terwijl hij 10 minuten daarvoor nog de vrolijkheid zelve was. Ik voelde nattigheid.

Die avond pasten opa en oma op, want ik ging met Roos mee naar Derek Ogilvie (cabaret had niet leuker kunnen zijn!). Tom en zijn grootouders speelden monopoly, dus zoonlief ging ruim te laat naar bed. Wel na een enorme winst overigens! De volgende morgen moest hij vroeg op het hockeyveld staan en dus was er om 7 uur 's morgens ontbijt. Roos en Eva waren er mooi op tijd en konden meemaken hoe Tom ronduit náár tegen me deed. Ik werd er erg verdrietig van, maar gelukkig ving Roos alles goed op en zorgde ze er voor dat er een vrolijker Tommetje in de auto stapte op weg naar mamma Monique en zijn hockeyclub in Montfoort.

Daar aangekomen had hij ineens geen zin meer in een wedstrijd en liep te pruilen: koud en moe. Maar -'s avonds een vent, 's morgens een vent is het motto- dus hop, het veld op. En aan de andere kant er ook weer af, want hij wilde NIET spelen. Monique liep er heen en gaf hem de tijd om te mokken, mopperen en op te warmen in de kantine. Tom miste de eerste helft, waarin zijn team overigens opmerkelijk goed presteerde, in de rust stonden ze vóór!! Tijdens diezelfde rust kwam zoonlief terug naar het veld en speelde vervolgens vol enthousiasme de tweede helft mee. Uiteindelijk verloren ze weer met teveel tegen te weinig, maar er was beslist geen oorzakelijk verband, want Tom scoorde zelfs zijn eerste doelpunt! (ik was erg trots ja...)

Na de wedstrijd daalde zijn humeur in rap tempo tot het gemiddelde tot dan toe, ergens rond nul. En halverwege de weg naar huis kwam de aap dan toch uit de mouw: Tom wilde bij mamma Monique blijven. Daar was het veel gezelliger, bij mij is het saai. Doorvragen leverde weinig meer op dan een "saai, want weinig mensen over de vloer". Ik kon er niet zoveel mee, maar zag toch kans om er verdrietig van te worden: het is niet leuk, als je kind niet bij je wil zijn. Tom uitgelegd dat het prima was als hij bij zijn moeder wilde slapen, maar dat hij dan wel het verjaarsontbijt van Roos en Eva zou missen. Dat wilde hij niet, dus werd het een compromis: die dag spelen bij Monique en uiteindelijk slapen bij mij. Dat deed hij - volgens eigen zeggen omdat het nu eenmaal moest- met enige tegenzin, maar de verjaardag van zijn buurmeisje was kennelijk meer waard..

's Morgens was het heel gezellig, Tom tekende een mooie tekening voor Roos, en samen bakten we verse croissantjes, mangosapje erbij, eitjes en uitgebakken spek, thee en op naar de buren! Daar was de verjaardag van Eva al begonnen, Roos had haar wakker gezongen en de eerste tijd met haar dochter doorgebracht, maar toen de feestvarkens samen naar beneden kwamen deden we het zingen nog eens dunnetjes over. Kadootjes werden uitgepakt en de dag was begonnen..

En wat een dag!! Roos had heerlijke taarten gebakken, ik nog wat opgeruimd en vanaf 12 uur stroomden de mensen binnen. Oergezellig. Tom amuseerde zich uitstekend met Renske en Lonneke en vond het heel jammer dat de meiden niet bleven eten. Aan het einde van de dag ging hij met zijn andere moeder mee naar huis en hielp ik Roos nog even met opruimen om daarna doodmoe mijn bed in te duiken.

De volgende morgen werd ik heel heel vroeg wakker met een verschrikkelijke hoofdpijn en op zijn minst een grieperig gevoel. Werken zat er niet in, met een pijnstiller in bed was net te doen. Gelukkig pasten mijn ouders op zoonlief, dat was al gepland. Dus toen ik rond de klok van vier mijn nest uitkwam, was er voor hem goed gezorgd. Toch was hij maar matig vrolijk. Tijdens het stoeien viel het me op dat hij jaloers op Eva reageerde, puntje van aandacht dus.

's Avonds bij het naar bed brengen heb ik lang met hem gepraat... Hij miste zijn andere moeder vaak. Als het een gewone week was, zag hij haar bijna niet en dan was daar ook nog een vriendin die haar tijd op slokte en andere vrienden waar naar toe gegaan moest (hoe enorm de tegenspraak met de "gezelligheid want altijd mensen over de vloer" van een paar dagen terug). En de afgelopen week was ze thuis geweest, met veel tijd en aandacht voor hem. Fijn was dat en daar wilde hij meer van. Twee weken bij Monique wonen en één week bij mij leek hem wel wat. Mij trok het persoonlijk iets minder. Na lang praten werden we het eens: komende week nog bij zijn moeder, volgende week ook en daarna weer gewoon week op-week af...

Vanmorgen heb ik hem nog verzekerd dat hij mijn enige kind is, dat Eva lief is, maar wel mijn buurmeisje en dat niets en niemand hem van zijn zo felbegeerde eerste plaats zal kunnen afstoten. Nooit. Dat was een geruststelling en hij werd er een stuk gezelliger van. Samen naar school gefietst en -na een middag spelen bij Barend- samen weer naar huis getrapt. Fijn.

Na het avondeten is hij met Monique meegegaan, anderhalve week woont hij bij haar. Ik hoop dat hij daarna weer zonder problemen zijn oude ritme kan oppakken, want het leven mét kind is in vele opzichten leuker dan zonder, maar dat moet ons wel alletwee gelden...




woensdag 12 oktober 2011

Wedden?

Ik ben deelnemer aan een weddenschap.

In zichzelf niet zo bijzonder, ik mag graag een poging doen tot het vergaren van grote rijkdom en dat gaat eigenlijk alleen goed in weddenschappen, loterijen en aanverwanten. Toch gaat deze weddenschap om iets heel anders dan geld.

Ik heb met Tom gewed dat hij onmogelijk 4 weken zonder zijn Nintendo DS kan, want ik weet zeker dat hij inmiddels een computerslaafje is. Tom beweert het tegendeel, maar de inzet is een Wii-game, dat dan weer wel.

Op dit moment bevinden we ons in week drie en het is absoluut waar: hij heeft zijn DS-en (want tot mijn spijt beschikt hij over 2 van die krengen) nog met geen vinger aangeraakt. Sterker nog, hij taalt er niet naar. Ik ben verbaasd, maar ook ontzettend trots. Niet op het feit dat hij geen electronicajunk blijkt te zijn, maar op het alternatief dat hij verzonnen heeft: TOM LEEST.

Mijn zoon, die lezen net als school maar zo-zo la-la vond heeft boeken ontdekt. Ergens aan het begin van onze weddenschap waren we op visite bij Jip, één van Toms oudste vrienden. Met Jips moeder had ik het over lezen en dat het zo jammer was dat Tom zich daar helemaal niet mee bezig hield. Jammer omdat hij dat eigenlijk erg nodig heeft voor school: leesvaardigheid en spelling zouden met sprongen vooruit kunnen gaan, maar meer nog omdat lezen je zo'n mooie kans geeft om te ontsnappen aan de werkelijkheid en een tijdje te gaan wonen in je fantasie. Juist dát gunde ik hem zo ontzettend... maar ja, dat laat zich niet dwingen.

Marja had een oplossing, ze vertelde over een boekenserie waar Jip gek op is: Gregor de Bovenlander en ze vroeg Jip om Tom te vertellen waar het verhaal over ging. En dat deed Jip, vol enthousiasme... en eerlijk is eerlijk, ik werd bloednieuwsgierig naar die boeken en -veel belangrijker- Tom ook.

De week daarna stonden we dus in de bieb om het eerste exemplaar van de serie op te halen.. "de voorspelling" heette het.. spannend. En daarmee begon het. Tom las in bed, langer dan hij mocht, zoals dat hoort bij lezende kinderen. Tom wilde zijn boek mee in de auto, om verder te kunnen lezen en onlangs hadden we de topper: tijdens een verjaarsvisite bij een van zijn vrienden verveelde hij zich en kwam mij vragen om zijn boek (een Geronimo Stilton overigens, want hij leest op dit moment in drie boeken tegelijk). Mijn zoon, die lezen niks vond, zat rustig in een hoekje verdiept in zijn boek, terwijl zijn vrienden een computergame speelden...

En wéér haalde mama opgelucht adem.

donderdag 22 september 2011

OUD


Mijn hemel, wat gaat dat snel zeg. Ben ik net van de schok bekomen dat mijn kleine man een bovenbouwer is geworden, gaat hij zo maar drie hele dagen op schoolkamp. Tijdens de laatste vakantieweek hadden we het samen al over het kamp gehad Tom en ik. Hij zag het helemaal niet zitten.. twee nachten zonder mama in den vreemde... NIET LEUK! Het argument dat hij na vrijdag weer een hele week zonder mama zou moeten hield wat hem betreft geen steek, daar kreeg hij immers zijn andere mama voor terug?! Verhalen over 's nachts keten en speurtochten, spelletjes en macroni konden hem niet overhalen om het anders te zien. Hij wilde niet op kamp!

Het laatste vakantieweekend was Thijs gelukkig weer thuis en na een dag samen spelen zaten de mannen genoegelijk achter in de auto en vertelde Thijs hoe ontzettend veel zin hij had in het schoolkamp en hoe VET COOL het zou zijn. Tom riep meteen dat hij het ook cool vond en hoe enorm leuk het zou worden... Ik ving zijn blik in mijn binnenspiegel en hij haalde zijn schouders op en zei dat hij er echt veel zin in had.. We hebben er geen woorden meer aan vuil gemaakt: Tom keek uit naar zijn schoolkamp!



En vandaag was het dan zover. 's Morgens moest zijn tas gepakt, de slaapzak paste er niet meer bij en moest in een apart rugzakje, Bepakt en bezakt stonden we om half 10 op het schoolplein. Tom hoorde bij clubje "Gelderland" en had gelukkig meer aandacht voor zijn vriendjes dan voor zijn moeder (en zo hoort dat ook). In de bus dook hij meteen op een stoel aan de andere kant, maar leek toch wel heel blij toen hij ons weer ontwaarden. Toen de bussen eenmaal gingen rijden, zwaaide hij tot hij me echt niet meer kon zien (een man mist zijn mama hoe dan ook ).

Nu ja, en nu zit ik thuis en voel ik me alleen. Raar hoor, zo'n kindweek zonder kind. En als ik me dan bedenk dat hij niet bij zijn andere moeder is, dat kind van ons dat nooit langer dan 1 nachtje uit logeren gaat, dan mis ik hem dubbel zo hard! Hij wordt niet oud, nee ik ben oud geworden!
Posted by Picasa

zaterdag 17 september 2011

Hockey

Tom hockeyed bij een échte hockeyclub, HC Montfoort. Samen met zijn beste vriend Thijs maakt hij deel uit van JE6-2 (Jongens, nivo E, 6 tallen, team 2). Ze trainen op vrijdagavond, spelen wedstrijden op een onchristelijk tijdstip op zaterdagen en mogen sinds kort ook op de woensdagmiddag trainen...

Teamfoto: Coach Bas, Pepijn, Stijn, Niels, Ian, Thomas, Tom, Thijs en Tristan als keeper

En dat zou allemaal heel ok kunnen zijn. Ware het niet dat ik ook geacht wordt op alle zaterdagmorgen langs de lijn te staan, iedere andere woensdag de training te geven en alle 8 stuiterballetjes in dat team verwachten dat ik echt héél goed kan hockeyen (je bent toch trainster?!).

Kortom, mama sport ook. Nu ja, mama moet gaan sporten eigenlijk. Want dit houd ik natuurlijk nooit vol, die mannen rennen me er met gemak uit en das wel pijnlijk. Dus leef ik met allerlei goede voornemens: meer fitness, misschien trimhockey en anders joggen langs de Leidsche Rijn...
Voor alles is gelukkig een goed excuus te vinden: meer fitness gaat niet samen met kind en drukke baan, trimhockey is op maandagavond en dan heb ik om de week geen oppas en joggen is godzijdank bijzonder slecht voor mijn knieën, daar wordt alles alleen maar erger van! Nee, ik train ze wel op basis van autoritair gedrag en natuurlijk overgewicht!

Op de foto de eerste twee wedstrijden (respectievelijk 8-1 en 16-0 verloren) gelukkig hebben ze er allemaal nog plezier in!